Πάνε και οι Απόκριες … ευτυχώς που οι γιορτές βάζουν σε μια σειρά τη ζωή μας και έτσι έχουμε πάντα κάτι να περιμένουμε με αγονία, ειδικά τα παιδιά, μαζί τους βέβαια ξαναζούμε και εμείς, νοσταλγικά με ένα χαμόγελο γλυκό, εκείνες τις υπέροχες αναμνήσεις που μας μεταφέρουν, σαν σε όνειρο, στην υπέροχη παιδική μας ηλικία …
Δεν ξέρω αν συμβαίνει σε όλους, αλλά πως είναι δυνατόν η δική μου παιδική ηλικία να έχει κυρίως καλοκαιρινά στιγμιότυπα; Με έχει προβληματίσει. Μάλλον το υποσυνείδητο μου έχει λογοκρίνει την βροχή και το κρύο συνδέοντας τα με περιόδους ψυχολογικής δυσχέρειας. Συμπεραίνω ότι, ο ευφυέστατος εγκέφαλός μου έχει, έτσι απλά, γράψει ένα σενάριο, όπου τα ευχάριστα υπερισχύουν των δυσάρεστων. Γίνεται;
Η αλήθεια είναι, ότι από τα πρώτα παιδικά μου χρόνια στην κρύα Πάντοβα της Ιταλίας, οι αναμνήσεις είναι κυρίως χειμερινές. Όταν όμως μεταπηδάω στα πρώτα χρόνια προσαρμογής μου στη μαγευτική Θήβα, η θάλασσα και ο ζεστός ήλιος με νανουρίζουν, με φωτίζουν, με ζεσταίνουν. Η μυρωδιά του τυρόψωμου του παππού Αντρέα με ακολουθεί και δεν μοιάζει με καμία φιλότιμη προσπάθειά μου.
Αντίθετα δεν πολύθυμάμαι τα Χριστούγεννα, και ας ήταν πάντα η αγαπημένη μου γιορτή. Σχετικά με τις πασχαλινές διακοπές έχω περισσότερες εικόνες και εκεί ο ήλιος βέβαια είναι πάλι πρωταγωνιστής.
Τώρα όμως που παρατηρώ το γιο μου να δημιουργεί την δική του χρονομηχανή, με γιορτές, διακοπές, καθημερινές συνήθειες, με τα καλά και τα άσχημα της ζωής αναρωτιέμαι … τι εποχή, μυρωδιές και γεύσεις θα έχουν οι δικές του αναμνήσεις;
