ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ...ΒΙΑ

Σελίδα πρώτη : 

Συνηθισμένοι άνθρωποι, τα πραγματικά τους ονόματα δεν μας ενδιαφέρουν, ανοίγουν την κλειδωμένη τους καρδιά και βγάζουν από μέσα της  ιστορίες που  ίσως να νομίζουν ότι δεν έζησαν οι ίδιοι ή που έχουν πείσει τους εαυτούς τους  ότι απλά τις άκουσαν, τις είδαν στην τηλεόραση, τις διάβασαν στην εφημερίδα. Χρονικά που φαίνονται μακρινά  στον χρόνο μα τόσο πολύ κοντινά και δυνατά στις διηγήσεις τους. Το νήμα που τους ενώνει είναι η βία, είτε γιατί έπεσαν στα χέρια της, ανήμποροι  να αντιδράσουν, είτε γιατί έγιναν ανεξέλεγκτοι τιμωροί και προαγωγοί της. Και οι μεν και οι δε είναι θύματα! Οι πρώτοι μπορούν ίσως να ξεχάσουν, αν είναι ποτέ εφικτό κάτι τέτοιο ή να επαναστατήσουν, να σταθούν στα πόδια τους και να φωνάξουν «φτάνει!»δεν ανέχομαι άλλο!

Εκείνοι που  χτύπησαν, σκότωσαν, έβρισαν, είναι θύματα που μπορούν να αλλάξουν την επόμενη βίαιη αντίδρασή τους εκλογικεύοντας, όσο γίνετε, την κατάσταση την οποία καλούνται να αντιμετωπίσουν, κόβοντας έτσι την διαιώνιση του κακού. Είναι μεγάλη  αλήθεια ότι η βία φέρνει βία αλλά κάθε αλήθεια μπορούμε να την πάρουμε με συνείδηση στα χέρια, να την πλάσουμε  και να δώσουμε στα παιδιά μας την αγνότητά της. Ξέρω ακούγεται δύσκολο … και είναι … αλλά γιατί να μην προσπαθήσουμε;

Είμαι γυναίκα …. μαγκιά μου!!

Μουντό το σημερινό πρωινό! Κοιτάω από το παράθυρο και δεν ξέρω αν θα βρέξει ή  αν αργότερα θα βγει ο ήλιος να μας γλυκάνει, ίσως ο καιρός είναι η προβολή του τι νιώθω σήμερα, 8 Μάρτη 2012, παγκόσμια μέρα της γυναίκας. Να διασκεδάσω  με τις φίλες μου πίνοντας και χορεύοντας ανούσια ακολουθώντας αυτή την χαζή παράδοση του εορτασμού; Συγγνώμη τι γιορτάζουμε ακριβώς; Το ότι έχω το δικαίωμα να ψηφίζω, να δουλεύω, να είμαι βουλευτής, γιατρός, δικηγόρος, ειρηνοδίκης, ανύπαντρη μητέρα, ομοφυλόφιλη, άθεη, ελεύθερη να πιστεύω ότι θέλω αν δεν βλάπτω τον συνάνθρωπο μου;

 Ή να θρηνήσω όλες εκείνες τις ελληνίδες και τις γυναίκες όλου του κόσμου που γίνονται θύματα των συζύγων, πατεράδων, συντρόφων, που τα πρόσωπα τους είναι καλυμμένα, γιατί είναι προκλητικές  από τη φύση τους, γιατί το σώμα τους μπορεί να δώσει στο φως μικρές υπάρξεις, γιατί μπορεί να ταράξει το δυνατό αντρικό νου και να μεθύσει σαν το κρασί την λογική του άντρα, να χάσει έτσι  την σωστή κρίση του και τον αυτοέλεγχο και να τις βιάσει, να τις ακρωτηριάσει, να τις χτυπήσει μέχρι θανάτου;

Ναι φίλες και φίλοι, ναι, αν είναι έτσι λοιπόν αν, οι γυναίκες προκαλούν όλα αυτά τα απαίσια πράγματα πρέπει να είναι καλά κρυμμένες και να βγαίνουν στο φως του ήλιου, αν επιτρέπεται να τις φωτίζει γιατί δεν το αξίζουν, μόνο όταν πρέπει να παντρευτούν, να πάνε στο νοσοκομείο για να γεννήσουν, σε κηδεία και για να λιθοβοληθούν…

Αυτό θέλετε να γιορτάσω σήμερα; Τους ομαδικούς βιασμούς; Την ανισότητα στην εργασία; Τους χαμηλότερους συγκριτικά με τους άντρες  μισθούς; Τον διπλό και τριπλό κόπο για να επιβληθούν στους κατωτέρους τους προσπαθώντας να αποδείξουν ότι όλα τα μπορεί η γυναίκα και εκτός κουζίνας;

Λυπάμαι που σε μια χώρα που η μόδα έχει πρωταρχικό ρόλο, το καλό αυτοκίνητο και το τελευταίας τεχνολογίας κινητό χαρακτηρίζουν τον ευρωπαίο έλληνα και ελληνίδα σε μια πόλη σαν την Θήβα οι γυναίκες δεν τολμούν να περπατήσουν με το τσιγάρο στο χέρι και παρόλο τις απόλυτες αντικαπνιστικές μου απόψεις,  το θεωρώ μεγάλη αδικία οι άντρες να μπορούν και οι γυναίκες όχι γιατί στην καρέκλα του καφέ δεν είσαι πόρνη, όταν όμως περπατήσεις στην πλατεία με το τσιγάρο σου αναμμένο είσαι;  Ντροπή !

Και σας ρωτάω γιατί ακόμα στον κόσμο το να είσαι γυναίκα είναι ντροπή; Γιατί όταν στις 10 το βράδυ  περιμένω το ταξί  στο πεζοδρόμιο  για να με πάει σπίτι μου έχω την απαίτηση να μην με κοιτάνε σαν ιερόδουλη;

Ε λοιπόν παρ’ όλα αυτά εγώ είμαι περήφανη για αυτό που είμαι, με όλο το πακέτο των ελαττωμάτων μου φωνάζω … Είμαι γυναίκα …. Μαγκιά μου!!!

Μαζί σου

Στα χέρια μου σε κράτησα

στη γέννηση σου δάκρυζα.

Είχα όνειρα που τώρα  σβήνω

στα δικά σου θα ζήσω, μαζί σου….

Το δικό σου πόνο θα περνώ

για την δική σου χαρά θα αγωνιώ .

Δίπλα σου θα είμαι … το εννοώ

τα χέρια μου είναι κλαδιά

με αυτά θα σε καλύπτω .

Θέλω να’ μαι γονιός σωστός, δυνατός …

Από το θάρρος μου να παίρνεις οξυγόνο

από την αγκαλιά μου μόνο τροφή, ποτέ πόνο.

Αν πάνω  σε τούτες τις χορδές δεις ένα δάκρυ

Δεν είναι φόβος, πανικός, όχι δεν σου γυρνάω την πλάτη

Σου τα’ ωπα είμαι μαζί σου.

Το βλέμμα μου  το ήλιο κοιτά, ακολούθησετο

Η καρδιά μου ανοιχτή, αλήθεια λέω,  πίστεψετο

Το τραγούδι μου χαρούμενο παιδί μου, ψιθύρισετο.

Σε φιλώ…