Ταξίδi

     Απλές λέξεις κρύβουν μια ιστορία, τη δική μου, τη δική σου …. της φαντασίας.

          Διάβασε με ανοιχτό μυαλό!               

Αναζήτηση

Αναθεώρηση

Άρνηση

Αποδοχή

Πτώση

Θάνατος

Επανάσταση

Φως

Συνείδηση

Ανασφάλεια

Κενό

Αυταπάρνηση

Στασιμότητα

Απογοήτευση

Πόνος

Δημιουργία!

Αλαζονεία

Εγωισμός

Ζήλεια

Εχθρότητα

Ψέμα

Πείσμα

Σύγκρουση

Πόλεμος

Θύτης μου

Θύμα μου

Φυγή

Επιστροφή

Λήθη

Ισορροπία

Δημιουργία!

Κοιμήσου

Κοιμήσου ομορφιά μου κάτω από το άσπρο σου σεντόνι.

Κοιμήσου και ονειρέψου, ότι δεν αγαπάς, ότι δεν πονάς.

Κοιμήσου στον πλαστό σου κόσμο, κεντημένο και πλυμένο

υποκριτικό, αδιανόητο, εύκολο, γνωστό.

Εδώ ο ύπνος είναι ήσυχος, δεν έχει κρύο, δεν έχει ζέστη,

τα όνειρα είναι ίσως αληθινά, είναι ίσως γλυκά.

Όταν  το σεντόνι  γλιστρήσει από τα χέρια σου, σφίξτο μέχρι να ματώσεις

γιατί αν σε δει το φως, θα ξυπνήσεις και θα θες να ζήσεις.

Κοιμήσου ομορφιά μου, κοιμήσου πικρή παιδική καρδιά μου.

Κλείσε τα αυτιά σου στην ευτυχία, τα μάτια σου στο αύριο.

Μείνε παγωμένη στην ίδια θέση, άσε το φόβο να σε χαϊδέψει

Δεν έχεις δάκρυ να χάσεις, μαχαιριά να λάβεις.

Όλα τέλεια, βατά, απτά, σιχαμερά, ανήθικα  βολεμένα.

Και εσύ που νομίζεις ότι υπάρχεις γελάς μόνο με αναμνήσεις

κλαις για την κόλαση που δεν τόλμησες να νικήσεις

και για ένα παράδεισο που δεν άντεξες να ζήσεις …

Για πάντα

Ήταν μια ζωή περασμένη, σε ένα όνειρο που δεν έχω ζήσει, ένα φιλί που δεν έχω πάρει, ένα χάδι που ποτέ δεν ένοιωσα, ένα δάκρυ που ονειρεύτηκα, ένας πόνος βαθύς που δεν ξεχνιέται.

 Μια ζωή μακρινή σε άλλη εποχή, σε άλλη χώρα με άλλο σώμα με ίδια ψυχή. Εκείνη που μέσα μου δεν πέθανε με το πέρασμα των αιώνων, εκείνη η ψυχή που σε αναγνώρισε και σε ξέρει καλά.

 Η ψυχή έχει μνήμη,  δεν ξεχνά, απλά μέρα με τη μέρα, όταν το σώμα παύει να αναπνέει συνεχίζει την αναζήτηση της, ψάχνει το ταίρι που η φύση έπρεπε να θάψει και η αιωνιότητα να ξαναενώσει.

Ο φόβος με τυφλώνει, δεν σε βλέπω.

Ο θάνατος είναι δίπλα μου και με κοιτάει επικριτικά .

Η ανασφάλεια  έχει δέσει με αλυσίδες τους καρπούς των χεριών μου, δεν μπορώ να σε αγκαλιάσω...

Ίσως δεν είναι αυτή η ζωή που θα ξανασμίξουμε… νοιώθω την καρδιά μου να χτυπά αργά σαν να θέλει να σβήσει τώρα.

Ίσως δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι για τόση μεγάλη, αθάνατη αγάπη.

 Πρέπει να πεθάνουμε, να γεννηθούμε  ξανά και ξανά σε αυτή τη γη.

Όταν έρθει η ώρα θα το δεις, θα το νοιώσει η ψυχή σου θα ενωθούμε και θα είναι πραγματικά … για πάντα! Ως τότε ζήσε κάθε στιγμή με πείσμα, θάρρος, αγάπη και χαμόγελο.

 Η Ταραντάτα

Ξύπνησα από όνειρο τρελό

Είδα την ταραντάτα κυνηγημένη στην πόλη να γυρνά

Τρέχει  στου Σαλέντο τα στενά

Ξυπόλυτη στο δρόμο του μεσαίωνα χορεύει

Μαύρα λιτά μαλλιά είναι σα δαιμονισμένη

Μέσα της έχει το δηλητήριο, μέσα της έχει  το κακό.

Η ταραντάτα χορεύει χορεύει, balla tarantata, balla

Με τα χέρια παλεύει, χορεύει τη γιατρειά  γυρεύει.

Τη φούστα της τραβά κάνει στροφές ξανά και ξανά και ξανά.

Η ταράντα την δάγκωσε  το δηλητήριο την πονά

Η ταραντάτα χορεύει χορεύει, balla tarantata, balla

Αχ κακομοίρα ….

που νόμιζες, ότι ζούσες σε ένα φιλελεύθερο  δημοκρατικό κράτος, που είχες την αφέλεια  της σιγουριάς, ότι μετά την πτώση της χούντας δεν θα επέτρεπε ο Έλληνας σε έλληνα τον αυταρχισμό, την ωμή χωρίς καμία δικαιολογία βία, το ‘σου μιλάω όπως γουστάρω γιατί ΕΓΩ κάνω ότι Θέλω’ μιας  και το αδιάφορο κράτος έχει την Τρόικα και δεν ‘προλαβαίνει’ να δει το μαύρο φίδι που τρώει χωρίς ντροπή νεογέννητα, που κλείνει στόματα με χρήματα, χτυπάει ψυχές γιατί δεν είναι αγνοί Έλληνες. Λες και αυτοί ‘οι αγνοί’ είναι σίγουροι, οι ανιστόρητοι, ότι ο προπροπροπάππους τους ήταν ένας από τους  300  των Θερμοπυλών. Που είναι το Ελληνικό κράτος;;;;;;;;;; Που είναι η παιδεία και η πραγματική ιστορία που θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία; Γιατί αυτή είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, αυτή που σηκώνει με πάθος ένα βιβλίο για να το βάλει απλά στη βιβλιοθήκη αφού το έχει διαβάσει, αφού το έχει συγκρίνει με κάποιο άλλο ‘διαφορετικό’ .

   Μα καλά για ποια χώρα που γέννησε την δημοκρατία μιλάμε;;;

Φόβος!

Διάβασα στο έθνος της Δευτέρας το άρθρο για την αθώωση του Ηλ. Κασιδιάρη. Εννοείται δεν συμφωνώ με την απόφαση αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που θέλησα να εκφράσω τη γνώμη μου.

Στο άρθρο αναφέρονται αποσπάσματα από τις μαρτυρίες του αυτόπτη μάρτυρα και του θύματος της επίθεσης. Και οι δύο νίκησαν το φόβο τους και μίλησαν. Η πρώτη, όπως αναφέρει και η ίδια σκέφτηκε: ‘να κάνω το σωστό’ και το μετάνιωσε λόγω της αθωωτικής απόφασης στη δίκη.

Το θύμα της επίθεσης, ένας μεταπτυχιακός φοιτητής,  μετά από 7 χρόνια στα δικαστήρια βλέπει ότι η δικαιοσύνη ... δίκιο δεν του έδωσε.
Τραγικό, απογοητευτικό!!! Στο άρθρο, μετά τα δυο αποσπάσματα από τις μαρτυρίες διαβάζω:
« Μην ανακατεύεσαι – μη μιλάς – είσαι χαμένος από χέρι».

Καταλαβαίνω ότι είναι ένα κείμενο διαμαρτυρίας για την αδικία που αυτοί οι δυο άνθρωποι υπέστησαν και μια κραυγή για την κακή λειτουργία του υποτιθέμενου δημοκρατικού πολιτεύματος της Ελλάδας, αλλά αφήστε με να φανώ υπερβολική και να πω δύο πράγματα:

Πρώτον:
Μήπως, λέω μήπως και η κακή διαφήμιση είναι πάντα διαφήμιση;
Δηλαδή αυτό που εγώ ο απλός αναγνώστης εκλαμβάνω διαβάζοντας «είσαι χαμένος από χέρι» είναι το εξής: κάνε τη δουλειά σου κοίτα την πάρτη σου, σκάσε και προχώρα στην Ελλάδα αυτή είναι η κατάσταση! Είναι αποθαρρυντικό το μήνυμα. Θα ήθελα να διαβάσω ‘η ζωή θέλει θάρρος, και ας μην έχουμε το σωστό αποτέλεσμα’  ή αυτοί οι άνθρωπο τόλμησαν να καταγγείλουν τη βία, έχασαν αλλά είναι παράδειγμα προς μίμηση όχι προς αποφυγή’.

Δεύτερον:
Είναι σαν να μου λένε ‘προσοχή το μπουλντόγκ δαγκώνει, είναι αήττητος εχθρός’! Οκ το ξέρω παιδιά ότι ένα μπουλντόγκ είναι πιο επικίνδυνο από ένα τσιουάουα αλλά συγγνώμη αν είμαι ρομαντική και πιστεύω στο ' η ισχύς εν τη ενώσει’.
Το μπουλντόγκ μπορεί να κατασπαράξει ένα βρέφος, συμφωνώ αλλά μπορεί να φοβίσει ένα κροκόδειλο ή έναν ελέφαντα; Δηλαδή μήπως εγώ μόνη μου είμαι ένα αθώο γατάκι αλλά όλοι μαζί ΕΜΕΙΣ είμαστε θεριά ανήμερα που κανένα σκυλάκι όσο τρομακτικό και αν είναι δεν μπορεί να μας κάνει μία μπουκιά γιατί μοιάζει με μυρμήγκι που μπορείς απλά να λειώσεις με ένα … χάδι;

Αλήθεια!

Υπάρχουν στιγμές που αναζητάς την αλήθεια παρόλο που δεν την αντέχεις.

Υπάρχουν στιγμές που η αλήθεια σου φωνάζει ‘ είμαι εδώ κρυμμένη, βγάλε με από την μίζερη φυλακή μου’ και απλά τρέχεις με όλες σου τις δυνάμεις όσο πιο μακριά της μπορείς…

Τη φοβάσαι, σε τρομάζει….  μοιάζει με αργό αναπόφευκτο θάνατο.

Μια καταδίκη που θα σε αλλάξει, αν το θελήσεις, που θα σε σώσει και θα σε ξαναγεννήσει.

Είναι μια πάλη με αυτό που έχεις αποφασίσει  να μην προφέρεις, να μην σκέφτεσαι

….. ‘απλά δεν υπάρχει’ λες με αφέλεια στον εαυτό σου …. αλλά είναι εκεί και σε στοιχειώνει!

Είναι βράδια που παίρνει παράξενη μορφή, δεν είναι άνθρωπος ούτε πνεύμα, αλλά έχει μάτια και έχουν το ίδιο χρώμα με τα δικά σου ….

Μπορείς να μεθύσεις  όσος θες αλλά την αλήθεια δεν θα την ξεχάσεις ποτέ !!!