Τι νοιώθω σήμερα; Κάθομαι στον υπολογιστή και κάτι θέλω να γράψω, να βγάλω από μέσα μου μια ιδέα, ένα κείμενο απλά και μόνο από εσωτερική ανάγκη, αλλά το θέμα δεν μου είναι ξεκάθαρο. Είμαι χαρούμενη γιατί είναι γιορτές ή δεν βλέπω την ώρα να περάσουν και να μπω στην ασφαλή μου καθημερινότητα; Και όταν μπω στους ρυθμούς της δεν θα αναπολώ πάλι την ψεύτικη ξενοιασιά των διακοπών;
Μα τι θέλεις τέλος πάντων για να είσαι ικανοποιημένη; Μήπως σκεφτόμενη χάνω τη στιγμή που περνάει και αναλώνομαι σε ανούσιους προβληματισμούς; Αυτός ο προβληματισμός όμως δεν με βοηθάει να καταλάβω καλύτερα τι έχει αξία για μένα και τι όχι, να κάνω την κριτική μου σαν να με κοιτάω στον καθρέφτη, ίσια στα μάτια, χωρίς φόβο, έτσι και αλλιώς εγώ και ο εαυτός μου είμαστε μόνοι κανείς δεν θα μας ακούσει, μπορώ να του πω ότι θέλω, και αν έχω τη δύναμη να του φωνάξω « Σταμάτα να κλαίγεσαι, τι κουραστικός που είσαι εαυτέ μου, σε βαριέμαι, θέλω να σε αλλάξω, να σε βελτιώσω, να δω μόνο την φωτεινή σου πλευρά, η σκοτεινή …. όχι αγαπητέ μου δεν μου αρέσει καθόλου.
Ξέρεις εαυτέ, η ψυχή που έχεις μέσα σου είναι σαν μια βεντάλια, κλειστή ίσως να φαίνεται μόνο το χρώμα του σχεδίου της …. αλλά μόνο αν την ανοίξεις θα δεις αν η εικόνα, το υλικό της, είναι της αρεσκείας σου. Δεν μπορείς δυστυχώς να επέμβεις στο έργο του ζωγράφου, έτσι είναι η βεντάλια σου και έτσι θα μείνει, μήπως όμως μπορείς να την κρατάς πάντα καθαρή; να την ανοίγεις εκεί που πραγματικά αξίζει; τα πλούσια της χρώματα να δίνουν ωραίες πινελιές σε μονόχρωμους ανθρώπους;
Αχ εαυτέ … πόσα πράγματα έχεις να μάθεις …και πόσες συζητήσεις έχουμε να κάνουμε ακόμα οι δυο μας !
Τόσο ρηχά όνειρα έχουν τελικά οι άνθρωποι; “Μακάρι να κέρδιζα το Τζόκερ” λέει ο ένας! Ο άλλος του απαντάει “Δε μου κάθεται και το ΛΟΤΤΟ”! Πετάγεται κι ο τρίτος και λέει “Το λαχείο βρε παιδιά, εγώ αυτό θέλω, όσο τίποτα στον κόσμο”!
… Θλίβομαι πραγματικά! Αλλά νομίζω πως και να το κέρδιζαν, πάλι ανικανοποίητοι θα ήταν και θα ζητούσαν κι άλλα χρήματα, κι ακόμα περισσότερα.
Ξέρεις γιατί; … Για να αγοράσουν τηλεοράσεις, υπερσύγχρονα αυτοκίνητα, κινητά τηλέφωνα που κάνουν και καφέ και εξοχικά σπίτια για να πηγαίνουν να κάνουν μπάνιο στην υπέροχη πισίνα τους.
Η απληστία όμως είναι αμάρτημα! Δεν σε σκοτώνει, απλά σου στερεί το δικαίωμα να είσαι Άνθρωπος. Σου εξαφανίζει κάθε ίχνος αγάπης που διαθέτεις, αγάπης για τον συνάνθρωπό σου, για τα ζώα, για το περιβάλλον, ακόμα και για τον ίδιο σου τον εαυτό. Σου σταματάει τη σκέψη. Δεν θέλει να σκέφτεσαι!
Ξυπνήστε, δεν μας μένει πολύς χρόνος! Δεν αγοράζονται όλα με το χρήμα! Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα, αλλά τι λέω, ποιος δίνει σημασία; Ποιος έχει διάθεση να ακούσει; Ποιος έχει διάθεση να αλλάξει πραγματικά;
Η τηλεόραση σου κάνει πλύση εγκεφάλου, σε κάνει να θέλεις να αποκτήσεις πράγματα που δεν τα έχεις καν ανάγκη. Το ξέρεις ε; Και τι κάνεις γι’ αυτό; Το αυτοκίνητό σου έχει ιπποδύναμη 250 άλογα; Με ένα απλό συμβατικό αυτοκίνητο δεν μπορείς να κάνεις τη δουλειά σου; Δεν απαντάς; Το κινητό σου τηλέφωνο είπες πως κάνει και καφέ; Θα φτιάξεις ποτέ εκεί καφέ; Στο εξοχικό σου πας για να απολαύσεις την καταπληκτική, μεγάλη πισίνα σου; Μα η θάλασσα είναι μόλις απ’ έξω απ’ την αυλή σου! Δεν το είχες αντιληφθεί;
Φτάσαμε στο απροχώρητο μάγκες! Μάλλον ήρθε η ώρα να σκεφτούμε πραγματικά, έφτασε η ώρα των ριζικών αλλαγών.
Με αφορμή την σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμούθέλω να μοιραστώ μαζί σας μια μικρή ιστορία …
Μια φορά και ένα καιρό σε έναν γαλαξία, του οποίου το όνομα θα κρατήσουμε μυστικό, ζούσαν ευτυχισμένα πολλά παιδιά. Ξυπνούσαν το πρωί, πλένονταν, ντύνονταν, έπιναν το γάλα τους, και πήγαιναν σχολείο. Εκεί μάθαιναν να διαβάζουν, να γράφουν, να κάνουν υπολογισμούς, να ζωγραφίζουν, να τραγουδούν. Κάποια ήταν καλύτερα στη γραφή, κάποια στην ανάγνωση, άλλα πάλι στους αριθμούς, μερικά ήταν μεγάλοι ζωγράφοι και άλλα είχαν μαγευτική φωνή. Σε αυτό το σχολείο υπήρχαν παιδιά με διαφορετικό χρώμα δέρματος, ύψους, θρησκείας, παιδιά που δεν μπορούσαν να μιλήσουν, άλλα να ακούσουν, να δουν, κάποια δεν είχαν πόδια ή χέρια ... αλλά όλα για τον καλό τους δάσκαλο ήταν ίδια. Ο δάσκαλος τα αγαπούσε, τα αγκάλιαζε, τα φιλούσε, τα ενθάρρυνε να μην φοβούνται τη ζωή, και αν τα βλέμματα των ανθρώπων καμιά φορά ήταν παράξενα να μην τα παρεξηγούν και να κάνουν υπομονή. Να διεκδικούν από τη ζωή αυτό που τους αξίζει, να τολμούν, να μην ντρέπονται, «η θέληση είναι το δυνατότερο όπλο για να πετύχουμε τους στόχους μας», έλεγε, « η μόρφωση όχι μόνο αυτή που σου δίνουν τα βιβλία, αλλά και αυτή που προσφέρει γενναιόδωρα η ζωή είναι τα φτερά για να πετάξουμε σε ψηλότερα βουνά».Ποτέ μα ποτέ ο δάσκαλος δεν έκανε διακρίσεις, η διευθύντρια του σχολείου της ψυχής, έτσι ήταν το όνομά του, το απαγόρευε ρητά. Έλεγε σε όλους τους δασκάλους « τα παιδιά είναι όλα ίδια, οι καρδιές τους είναι όλες ίδιες διαφέρουν μόνο στην όψη, και όπως θαυμάζουμε όλα τα λουλούδια της φύσης και δεν αναρωτιόμαστε γιατί δεν είναι πανομοιότυπα, έτσι και τα παιδιά οφείλουμε να τα αγαπάμε με το υπέροχο και διαφορετικό χρώμα της μοναδικής ψυχής τους. Γιατί η διαφορετικότητα, φίλοι μου, είναι που μας κάνει μοναδικούς σε αυτό τον κόσμο, όποια και αν είναι αυτή.
Η Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμούκαθιερώθηκε να γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου, με απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ, με σκοπό την ενημέρωση της παγκόσμιας κοινής γνώμης για τον αυτισμό και την ευαισθητοποίηση σχετικά με την ομαλή ένταξη των αυτιστικών ατόμων στην κοινωνία
