Η βεντάλια.

Βεντάλια!

Τι νοιώθω σήμερα; Κάθομαι στον υπολογιστή και κάτι θέλω να γράψω, να βγάλω από μέσα μου μια ιδέα, ένα κείμενο απλά και μόνο από εσωτερική ανάγκη, αλλά το θέμα δεν μου είναι ξεκάθαρο. Είμαι χαρούμενη γιατί είναι γιορτές ή δεν βλέπω την ώρα να περάσουν και να μπω στην ασφαλή μου καθημερινότητα; Και  όταν μπω στους ρυθμούς της δεν θα αναπολώ πάλι την ψεύτικη ξενοιασιά των διακοπών;

Μα τι θέλεις τέλος πάντων για να είσαι ικανοποιημένη; Μήπως σκεφτόμενη χάνω τη στιγμή που περνάει και αναλώνομαι σε ανούσιους προβληματισμούς; Αυτός ο προβληματισμός όμως δεν με βοηθάει να καταλάβω καλύτερα τι έχει αξία για μένα και τι όχι,  να κάνω την κριτική μου σαν να με κοιτάω στον καθρέφτη, ίσια στα μάτια, χωρίς φόβο, έτσι και αλλιώς εγώ και ο εαυτός μου είμαστε μόνοι κανείς δεν θα μας ακούσει, μπορώ να του πω ότι θέλω, και αν έχω τη δύναμη να  του φωνάξω « Σταμάτα να κλαίγεσαι, τι κουραστικός που είσαι εαυτέ μου, σε βαριέμαι, θέλω να σε αλλάξω, να σε βελτιώσω, να δω μόνο την φωτεινή σου πλευρά, η σκοτεινή …. όχι αγαπητέ μου δεν μου αρέσει καθόλου.

Ξέρεις εαυτέ, η ψυχή που έχεις μέσα σου είναι σαν μια βεντάλια, κλειστή ίσως να φαίνεται μόνο το χρώμα του σχεδίου της …. αλλά μόνο αν την ανοίξεις θα δεις αν η εικόνα, το υλικό της, είναι της αρεσκείας σου. Δεν μπορείς δυστυχώς να επέμβεις στο έργο του ζωγράφου, έτσι είναι η βεντάλια σου και έτσι θα μείνει, μήπως όμως μπορείς να την κρατάς πάντα καθαρή; να την ανοίγεις εκεί που πραγματικά αξίζει;  τα πλούσια της χρώματα να δίνουν ωραίες πινελιές σε μονόχρωμους ανθρώπους;

Αχ εαυτέ … πόσα πράγματα έχεις  να μάθεις …και πόσες συζητήσεις έχουμε να κάνουμε ακόμα οι δυο μας !