Κοιμήσου

Κοιμήσου ομορφιά μου κάτω από το άσπρο σου σεντόνι.

Κοιμήσου και ονειρέψου, ότι δεν αγαπάς, ότι δεν πονάς.

Κοιμήσου στον πλαστό σου κόσμο, κεντημένο και πλυμένο

υποκριτικό, αδιανόητο, εύκολο, γνωστό.

Εδώ ο ύπνος είναι ήσυχος, δεν έχει κρύο, δεν έχει ζέστη,

τα όνειρα είναι ίσως αληθινά, είναι ίσως γλυκά.

Όταν  το σεντόνι  γλιστρήσει από τα χέρια σου, σφίξτο μέχρι να ματώσεις

γιατί αν σε δει το φως, θα ξυπνήσεις και θα θες να ζήσεις.

Κοιμήσου ομορφιά μου, κοιμήσου πικρή παιδική καρδιά μου.

Κλείσε τα αυτιά σου στην ευτυχία, τα μάτια σου στο αύριο.

Μείνε παγωμένη στην ίδια θέση, άσε το φόβο να σε χαϊδέψει

Δεν έχεις δάκρυ να χάσεις, μαχαιριά να λάβεις.

Όλα τέλεια, βατά, απτά, σιχαμερά, ανήθικα  βολεμένα.

Και εσύ που νομίζεις ότι υπάρχεις γελάς μόνο με αναμνήσεις

κλαις για την κόλαση που δεν τόλμησες να νικήσεις

και για ένα παράδεισο που δεν άντεξες να ζήσεις …

Για πάντα

Ήταν μια ζωή περασμένη, σε ένα όνειρο που δεν έχω ζήσει, ένα φιλί που δεν έχω πάρει, ένα χάδι που ποτέ δεν ένοιωσα, ένα δάκρυ που ονειρεύτηκα, ένας πόνος βαθύς που δεν ξεχνιέται.

 Μια ζωή μακρινή σε άλλη εποχή, σε άλλη χώρα με άλλο σώμα με ίδια ψυχή. Εκείνη που μέσα μου δεν πέθανε με το πέρασμα των αιώνων, εκείνη η ψυχή που σε αναγνώρισε και σε ξέρει καλά.

 Η ψυχή έχει μνήμη,  δεν ξεχνά, απλά μέρα με τη μέρα, όταν το σώμα παύει να αναπνέει συνεχίζει την αναζήτηση της, ψάχνει το ταίρι που η φύση έπρεπε να θάψει και η αιωνιότητα να ξαναενώσει.

Ο φόβος με τυφλώνει, δεν σε βλέπω.

Ο θάνατος είναι δίπλα μου και με κοιτάει επικριτικά .

Η ανασφάλεια  έχει δέσει με αλυσίδες τους καρπούς των χεριών μου, δεν μπορώ να σε αγκαλιάσω...

Ίσως δεν είναι αυτή η ζωή που θα ξανασμίξουμε… νοιώθω την καρδιά μου να χτυπά αργά σαν να θέλει να σβήσει τώρα.

Ίσως δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι για τόση μεγάλη, αθάνατη αγάπη.

 Πρέπει να πεθάνουμε, να γεννηθούμε  ξανά και ξανά σε αυτή τη γη.

Όταν έρθει η ώρα θα το δεις, θα το νοιώσει η ψυχή σου θα ενωθούμε και θα είναι πραγματικά … για πάντα! Ως τότε ζήσε κάθε στιγμή με πείσμα, θάρρος, αγάπη και χαμόγελο.

 Η Ταραντάτα

Ξύπνησα από όνειρο τρελό

Είδα την ταραντάτα κυνηγημένη στην πόλη να γυρνά

Τρέχει  στου Σαλέντο τα στενά

Ξυπόλυτη στο δρόμο του μεσαίωνα χορεύει

Μαύρα λιτά μαλλιά είναι σα δαιμονισμένη

Μέσα της έχει το δηλητήριο, μέσα της έχει  το κακό.

Η ταραντάτα χορεύει χορεύει, balla tarantata, balla

Με τα χέρια παλεύει, χορεύει τη γιατρειά  γυρεύει.

Τη φούστα της τραβά κάνει στροφές ξανά και ξανά και ξανά.

Η ταράντα την δάγκωσε  το δηλητήριο την πονά

Η ταραντάτα χορεύει χορεύει, balla tarantata, balla

Αχ κακομοίρα ….

που νόμιζες, ότι ζούσες σε ένα φιλελεύθερο  δημοκρατικό κράτος, που είχες την αφέλεια  της σιγουριάς, ότι μετά την πτώση της χούντας δεν θα επέτρεπε ο Έλληνας σε έλληνα τον αυταρχισμό, την ωμή χωρίς καμία δικαιολογία βία, το ‘σου μιλάω όπως γουστάρω γιατί ΕΓΩ κάνω ότι Θέλω’ μιας  και το αδιάφορο κράτος έχει την Τρόικα και δεν ‘προλαβαίνει’ να δει το μαύρο φίδι που τρώει χωρίς ντροπή νεογέννητα, που κλείνει στόματα με χρήματα, χτυπάει ψυχές γιατί δεν είναι αγνοί Έλληνες. Λες και αυτοί ‘οι αγνοί’ είναι σίγουροι, οι ανιστόρητοι, ότι ο προπροπροπάππους τους ήταν ένας από τους  300  των Θερμοπυλών. Που είναι το Ελληνικό κράτος;;;;;;;;;; Που είναι η παιδεία και η πραγματική ιστορία που θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία; Γιατί αυτή είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, αυτή που σηκώνει με πάθος ένα βιβλίο για να το βάλει απλά στη βιβλιοθήκη αφού το έχει διαβάσει, αφού το έχει συγκρίνει με κάποιο άλλο ‘διαφορετικό’ .

   Μα καλά για ποια χώρα που γέννησε την δημοκρατία μιλάμε;;;