ΗΧΟΙ

Ήχοι μιας παλιάς ζωής
ήχοι αναμνήσεων δίπλα στο τζάκι
Η φλόγα καθρεφτίζεται στα μάτια,  δεν σε ξεχνώ.

Δεν θέλω το κρασί  να σε σβήσει
θέλω το χέρι σου να πάψει να είναι όνειρο,
θέλω το σώμα σου που μου ανήκει.

Και αν δεν είσαι απέναντί μου τώρα,
σε νοιώθω στην ψυχή μου, στην αναπνοή μου.

Σε φοβάμαι, έχω μέσα μου τη ζωή σου
μην μου την κλέψεις, όχι ακόμη.

Κυνηγάω ένα αστέρι που δεν με αγαπά,
το φως του δυνατό με ζεσταίνει και με πονά.

Τα χέρια μου πλάθουν με πυλό τα χείλη σου
Γιατί δεν είναι αληθινά ψυχή μου;

Φτιάξε σαμάνε ιερέα, φίλτρα με φύλλα μαγικά
Και κάνε το πνεύμα μου ποίημα στο βιβλίο που διαβάζει και αγαπά.

Γράμμα στο κοινό …

           


Όταν σκέφτομαι τη σκηνή του θεάτρου και τη αίσθηση του φόβου πάνω στη σκηνή η καρδιά μου χτυπά όλο και γρηγορότερα.
Το αμέσως επόμενο συναίσθημα που με διακατέχει είναι αυτό της ικανοποίησης...ικανοποίηση ότι δούλεψα όσο καλύτερα μπορούσα .
Τα φώτα άναψαν πάνω στη σκηνή, οι θεατές σιωπούν, και τώρα είμαι εδώ, έτοιμη  να με κρίνεται ! Δεν είμαι όμως εγώ, είμαι κάποια άλλη, και αυτή η άλλη κουβαλάει ένα κομμάτι από τη δική μου  ψυχή, και ένα κομμάτι από την δική σας , αγαπητοί θεατές. Εγώ και εκείνη μαζί, με τρόπο ταπεινό θα τσαλακώσουμε το είναι μας, και όταν σβήσουν τα φώτα θα αναρωτηθούμε : « άραγε τα καταφέραμε; ».
Θέλω να πιστεύω πως  το αποτέλεσμα αυτής της τολμηρής πράξης ήταν θετικό. Γιατί αγάπησα αυτό που έκανα, κόπιασα, θυσίασα χρόνο από την οικογένειά μου, από την ξεκούρασή μου και κάνω τον μεσάζοντα τέχνης και κοινού, δίνοντας το μήνυμα ότι, θα έρθουν καλύτερες μέρες, αν η τέχνη, όπως ο καθ’ ένας από μας την αντιλαμβάνεται, είναι εδώ δίπλα και γλυκαίνει το πικραμένο μας μυαλό, σείει την συνείδηση μας,  μορφώνει τα παιδιά μας.
 Με σεβασμό πρός όλους !

Το παραμύθι του ταξιδιώτη του άγνωστου κόσμου.

                                                                      Θήβα, 24/5/2001

 ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 1 : Η αρχή ..

Πολλές φορές, όταν θυμώνω με τον εαυτό μου γιατί δεν διεκδικώ πράγματα για μένα ή γιατί δεν απολαμβάνω αυτά που έχω, θυμάμαι ένα παραμύθι, χωρίς συγκεκριμένο χρόνο και τόπο που μιλάει για ένα μικρό ταξιδιώτη, ο οποίος πήρε ότι είχε και δεν είχε και έφυγε για να γυρίσει  τον κόσμο. Ο δικός του κόσμος δεν ήταν σαν αυτόν στον οποίο ζούμε εμείς σήμερα.  Δεν υπάρχουν βέβαια ακριβείς πληροφορίες για το πώς ήταν για παράδειγμα ο αέρας, αν υπήρχε δηλαδή αέρας, αν οι κάτοικοι του ήταν άνθρωποι, ζώα, σκιές, ψυχές, ιδέες, δέντρα, υπολογιστές… Πάντως ο πρωταγωνιστής του παραμυθιού, ο ταξιδιώτης, ήταν κάτι ανάμεσα σε άνθρωπο και πνεύμα. Σκεφτόταν, γερνούσε, αλλά δεν είχε ανάγκη να τρώει, ούτε να κοιμάται, ήταν πάντα σε αναζήτηση νέων εμπειριών και γνώσεων. Σκεφτόταν πολύ συχνά ότι δεν είχε πολύ χρόνο την διάθεση του για να ωριμάσει πνευματικά, γιατί ήταν τόσα πολλά τα πράγματα που έπρεπε να μάθει και ο χρόνος τον κυνηγούσε. Μια μέρα λοιπόν, ή νύχτα..  αποφάσισε να βρει το νόημα της ζωής. Είπε : " θα  αναζητήσω στο σύμπαν το νόημα της ύπαρξης μου, θα καταγράφω τις εμπειρίες μου και όταν ολοκληρώσω το ταξίδι μου θα έχω καταλάβει γιατί είμαι τόσο τυχερός που υπάρχω. Όταν βάζεις ένα στόχο στη ζωή σου, αυτή αυτόματα αποκτά ένα νόημα, σημασία έχει αυτό το νόημα να το εξυψώσεις και όχι να το μηδενίσεις." Αυτά σκέφτηκε και ο ταξιδιώτης και πήρε μια ξύλινη πέννα και χαρτί για να γράφει ότι του αρέσει, τον εντυπωσιάζει ή του προκαλεί απέχθεια και ένα σακίδιο στο οποίο θα έβαζε μόνο πολύ μικρά αναμνηστικά από πολύ ιδιαίτερα μέρη. Κρέμασε στο λαιμό του ένα φυλαχτό από το οποίο να παίρνει δύναμη στις δύσκολες στιγμές και… έφυγε.