Γράμμα στο κοινό …

           


Όταν σκέφτομαι τη σκηνή του θεάτρου και τη αίσθηση του φόβου πάνω στη σκηνή η καρδιά μου χτυπά όλο και γρηγορότερα.
Το αμέσως επόμενο συναίσθημα που με διακατέχει είναι αυτό της ικανοποίησης...ικανοποίηση ότι δούλεψα όσο καλύτερα μπορούσα .
Τα φώτα άναψαν πάνω στη σκηνή, οι θεατές σιωπούν, και τώρα είμαι εδώ, έτοιμη  να με κρίνεται ! Δεν είμαι όμως εγώ, είμαι κάποια άλλη, και αυτή η άλλη κουβαλάει ένα κομμάτι από τη δική μου  ψυχή, και ένα κομμάτι από την δική σας , αγαπητοί θεατές. Εγώ και εκείνη μαζί, με τρόπο ταπεινό θα τσαλακώσουμε το είναι μας, και όταν σβήσουν τα φώτα θα αναρωτηθούμε : « άραγε τα καταφέραμε; ».
Θέλω να πιστεύω πως  το αποτέλεσμα αυτής της τολμηρής πράξης ήταν θετικό. Γιατί αγάπησα αυτό που έκανα, κόπιασα, θυσίασα χρόνο από την οικογένειά μου, από την ξεκούρασή μου και κάνω τον μεσάζοντα τέχνης και κοινού, δίνοντας το μήνυμα ότι, θα έρθουν καλύτερες μέρες, αν η τέχνη, όπως ο καθ’ ένας από μας την αντιλαμβάνεται, είναι εδώ δίπλα και γλυκαίνει το πικραμένο μας μυαλό, σείει την συνείδηση μας,  μορφώνει τα παιδιά μας.
 Με σεβασμό πρός όλους !