Αν …

‘Αν καιγόταν η πόλη θα έτρεχα σε εσένα’, λέει το τραγούδι του  ιταλού τραγουδιστή και ηθοποιού Μάσσιμο Ρανιέρι. Για ποιόν, όμως θα τρέχαμε πραγματικά στην ζωή μας, αφήνοντας και θυσιάζοντας την άνεση μας, την ηρεμία μας, την ασφάλειά μας  προκειμένου να δοθούμε ψυχή και σώμα σε κάποιον ή κάποια που δεν ξέρουμε αν το  αξίζει;

Έχουμε γίνει λιγότερο ανοιχτοί και στα συναισθήματα; Φωλιάζει μέσα μας πιο εύκολα ο φόβος, η ανασφάλεια, η έλλειψη εμπιστοσύνης στον συνάνθρωπο; Έτσι όπως δεν βοηθάμε αυθόρμητα κάποιον που έχει την ανάγκη μας στο δρόμο, έτσι κρύβουμε φοβισμένα αυτά που πραγματικά νοιώθουμε μήπως θεωρηθούμε αδύναμοι, υποχείρια των άλλων και κατ ‘επέκταση εύκολα θύματα ενός αδίσταχτου άπονου εχθρού.

Μπορώ να κρίνω κάποιον που δεν γνωρίζω; Εδώ φιλίες, σχέσεις, ακόμα και συγγενείς που νομίζεις ότι ξέρεις πως λειτουργούν  και έρχεται εκείνη η στιγμή που σε απογοητεύουν…

Μήπως όμως, δεν ήταν ποτέ όπως εσύ τους είχες πλάσει στο μυαλό σου; Απλά ‘είδες’  πιο καθαρά απ’ ότι στο παρελθόν.  Το οποίο συνεπάγεται αυτόματα στο ότι δεν πρέπει να κλαις για κάτι που είχες υπερεκτιμήσει.

Και το ένστικτο; Πριν χρόνια δεν του έδινα μεγάλη σημασία, για καλό ή για κακό. Τώρα νομίζω ότι δεν μπορώ να το ξεγελάσω, είναι δυνατός σύμμαχος! Αρκεί να του δώσω το χώρο και το χρόνο να μου αποκαλύψει τα μυστικά του. Να είμαι ανοιχτή στα καμπανάκια που ηχούν και να μην τα περνάω για μελωδίες της ευτυχίας!

Και βέβαια, όταν βλέπω δίπλα μου κάτι όμορφο, να μην αναρωτιέμαι αν είναι ψεύτικο, πλαστικό επειδή φαντάζει τόσο τέλειο. Υπάρχει το τέλειο, όχι βέβαια όπως το εννοούν οι πολλοί. Τέλειο μπορεί να είναι ένα άσχημο πρόσωπο, αν  είναι η εικόνα ένα μαγευτικού ανθρώπου. Τέλειο μπορεί να είναι ένα χέρι κουρασμένο και ταλαιπωρημένο που ξέρει να σε σηκώσει χωρίς ενδοιασμό και δεύτερη σκέψη όταν πέσεις. Τελειότητα με ατέλειες λοιπόν. Έτσι είναι αυτός ο κόσμος που ζούμε και έτσι πρέπει να τον δεχτούμε.

Πιστεύω τελικά ότι το τέλειο, όπως και η ομορφιά, είναι στα μάτια εκείνων που τα  βλέπουν και στα ωραία συναισθήματα που καταφέρνουν να φέρουν στην επιφάνεια.

Συχνά είναι τόσο καλά κρυμμένα που νοιώθεις μια μικρή αποκάλυψη! Φωνάζεις με γουρλωμένα μάτια ‘ κοίτα για τη πράγματα  είμαι ικανός, ποιος θα το έλεγε;’

 Και αυτό χάρη σε αυτόν το άνθρωπο, φίλο ή σύντροφο, γονέα ή παιδί, δάσκαλο ή μαθητή.

‘Αν καιγόταν η πόλη … ’ έχω κάποιους ανθρώπους στους οποίους θα έτρεχα και θα ζητούσα ασφάλεια και βοήθεια, για τα πραγματικά δύσκολα εννοώ! 

Εύχομαι το ίδιο και για όλους εσάς, αν όχι   …. ίσως κάποιους δεν τους έχετε ακόμη γνωρίσει, ή δεν τους έχετε ακόμη …. εκτιμήσει.

Καλή τύχη λοιπόν!

Θα μιλήσει η σκιά;

Για να δω τι αλήθειες θα μου πει η δική μου; Αν είναι δική μου… μπορεί να είναι και του τέλειου, φανταστικού εαυτού μου.. με τον οποίο δεν έχουμε ακόμη συναντηθεί ..

Αλλά θα τα φέρει έτσι η ζωή που θα τον πετύχω … μπορεί να κάθεται στο γρασίδι και να χαλαρώνει κάτω από τον ζεστό, λατρεμένο ήλιο… μπορεί να πίνει τον ελληνικό του και να παίζει τάβλι με τα φιλαράκια του και να μιλάει για μπάλα, μπορεί να κάνει προπόνηση στο γήπεδο με τους συμπαίχτες του. Μπορεί απλά να βοηθάει μια κυρία με τα ψώνια της να διασχίσει το δρόμο… μπορεί να φιλάει την αγαπημένη του, μπορεί …. να τρέχει να κρυφτεί από δακρυγόνα …. Ότι και αν κάνεις εαυτέ μου, φανταστικέ μου εαυτέ, είμαι δίπλα σου, μόνο όμως σε ότι καλό κάνεις και προσφέρεις … είτε είναι σεβασμός στην ελληνική φύση, είτε στις ‘κλασσικές παραδόσεις’, είτε στο ομαδικό πνεύμα, στην αγάπη όποια μορφή κι αν θέλεις να της δώσεις, είτε για να στηρίξεις χωρίς βία τα πιστεύω σου…

Μην ξεχνάς ποτέ ότι είσαι περαστικός ….  και αν αυτό σου το πέρασμα θέλεις να έχει νόημα … πρέπει να είναι παράδειγμα προς μίμηση … δύσκολο … συμφωνώ! Σου ρίχνω το γάντι λοιπόν, απόδειξε μου ότι αξίζει να ελπίζω, οδήγησε με!

“E-mail απ’ το άσπρο πρόβατο”

Αγαπητοί φίλοι,
σίγουρα όλοι θα έχετε ακούσει έστω και μια φορά κάποιο μέλος του στενού σας κύκλου και όχι μόνο, να λέει: «Αυτός εκεί είναι το μαύρο πρόβατο της οικογένειας. Τι έχει κάνει στους δικούς του, δεν φαντάζεσαι. Τον μεγάλωσαν, τον σπούδασαν, του τα έδωσαν όλα και εκείνος, αντί να κάνει την στρωμένη δουλειά του πατέρα του έγινε ….» ή « Μα να μην ψηφίσει το ίδιο κόμμα με την οικογένειά του; Γενιές και γενιές οι δικοί του ήταν …». « Μα ποια πήγε και παντρεύτηκε; Χωρίς περιουσία, χωρίς τίποτα». Οικεία; Σίγουρα, τι ρωτάω! Αυτά ακούω και εγώ συχνά πυκνά στον περίγυρο μου … στο κοπάδι μου ήθελα να πω …. και για να σας τα γράφω θα σκεφτήκατε ότι και εγώ είμαι ένα μαύρο πρόβατο που κάτι έκανε και προκάλεσε τον θυμό και την απογοήτευση των δικών του. Όχι λοιπόν, δεν είναι έτσι! Σας διαβεβαιώνω ότι είμαι ένα ωραιότατο άσπρο πρόβατο από την Βοιωτία. Ζω με τους δικούς μου, (αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει), και σε γενικές γραμμές καλά τα πάμε. Πάντα έκανα αυτό που έλεγαν να κάνω, ακολουθούσα το κοπάδι. Αυτό το χορταράκι έτρωγε το κοπάδι; αυτό και εγώ, εκείνο το νεράκι έπινε το κοπάδι; εκείνο και εγώ… έτσι ήξερα έτσι έκανα…
Πέρασαν όμως τα χρόνια και … άρχισα να σκέφτομαι, ότι θα μπορούσα να δοκιμάσω …να φάω και από άλλο βοσκοτόπι, (σκανδαλιστήκατε; … το ξέρω) να πιω από αλλού νεράκι …. που μπορεί να είναι και καλύτερης ποιότητας, για παράδειγμα μακριά από εργοστάσια και μολυσμένες πηγές, από αυτοκινητοδρόμους. Να καλυτερεύσω τη ζωή μου ήθελα, όχι να κάνω επανάσταση στην οικογένεια. Δηλαδή πρέπει να παραμένω προσκολλημένος στις οικογενειακές παραδόσεις με το έτσι θέλω; Στις πεπαλαιωμένες πρόχειρες λύσεις και αντιλήψεις, για να μην πάω κόντρα στη μαμά και στο μπαμπά, στο θείο, στη γειτονιά; Οι προθέσεις μου είναι αγνές, να ανέβω ποιοτικά ζητάω, και αν εκείνοι θέλουν να εμμένουν στα παλιά … επιλογή τους.
Αναρωτιέμαι όμως και … θέλω μια ειλικρινή απάντηση … μήπως κατά βάθος … είμαι ένα μαύρο πρόβατο που δεν τολμά να αλλάξει τα δεδομένα ζωής του για να μην γίνουν συχνές οι επισκέψεις του … κτηνιάτρου; Όσο το σκέφτομαι όμως, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι κακώς δεν τολμώ να αλλάξω πορεία, τα βήματα αλλαγής εμένα θα ευνοήσουν πρώτα απ’ όλους. Γιατί διστάζω; Τι και αν μέσα μου κρύβω ένα μαύρο προβατάκι. Εγώ με τα χρώματα δεν έχω κανένα πρόβλημα, θα έχω με την δική μου διχρωμία; Εμπρός λοιπόν για νέα βοσκοτόπια, με βιολογική τροφή, με καθαρό αέρα, με ανθρώπους που σέβονται αυτό που είμαι και αυτό που προσφέρω σε αυτόν τον κόσμο, χωρίς διακρίσεις, χωρίς τύψεις, και ο στόχος μας  να είναι  το μέτριο να γίνει … άριστο!

Καλοκαιρινές διακοπές … ανοιξιάτικες εκλογές!!

Πλανεύτρα άνοιξη πάλι με μάγεψες, τις σκέψεις μου τρέλανες και τις αισθήσεις μου στα όρια τους  έφτασες … Σε δίλημμα βρίσκομαι, να σε σκέφτομαι ή όχι;

Να χάνομαι στο μαγικό σου σύμπαν ή ….  στην εφημερίδα;

Να χαίρομαι που η ανεμελιά του ήλιου φτάνει ή να απεύχομαι για την καταιγίδα που πλησιάζει; Δεν βαριέσαι, θα σφίξω τα δόντια, θα κοιτάξω μπροστά, θα δω μόνο τα θετικά, θα ελπίζω … να ελπίζω; να φοβάμαι;

Το χειρότερο αίσθημα που έχω νοιώσει είναι ο φόβος του φόβου…  είναι ανεξέλεγκτος, απρόβλεπτος,  ένα τοίχος ψηλός που χειμώνα, καλοκαίρι, άνοιξη φθινόπωρο έχει πάντα το ίδιο ύψος και μου καταστρέφει τα όνειρα, τα κάνει εφιάλτες.  Η αλλαγή πλησιάζει  αλλά τι αλλαγή θα είναι αυτή; Πώς να απολαύσω τον ήλιο λοιπόν όταν το μυαλό μου είναι σε συνεχή αγονία, δεν βρίσκει λύση και αναμένει την επόμενη των εκλογών για να κοιτάξει ψηλά, με την ευχή ότι το καλοκαίρι που έρχεται θα φέρει αν όχι σταθερότητα αλλά τουλάχιστον πραγματική  όρεξη για  αλλαγή των δεδομένων ζωής από αυτούς τους οποίους θα τιμήσουμε με την ψήφο μας!

Όχι άλλο ζάππινγκ.

Λοιπόν θέλω, όπως όλος ο κόσμος, να χαλαρώσω ένα μισαωράκι και να μάθω τι γίνεται σήμερα στην Ελλάδα. Εφημερίδα δεν διαβάζω, ραδιόφωνο δεν ήθελα να ακούσω. Φοβάμαι όμως να ανοίξω και τηλεόραση γιατί όσες φορές έκανα το λάθος μετά γίνομαι λίγο ράκος. Έρχεται η συντέλεια του κόσμου … τρέξτε να αγοράσετε εβαπορέ! Θα βγούμε; Θα μείνουμε στο ευρώ; Αλήθεια πόσο να κάνει το σουβλάκι αν γυρίσουμε στην δραχμή; Θες να δεις τα πράγματα ως έχουν χωρίς ανούσια σχόλια και δεν σε αφήνουν, ξεκινάς έτσι ένα ατελείωτο, κουραστικότατο ζάππινγκ.

Εντάξει, είναι και αυτός ο τρελός καιρός που με ακολουθεί  με χαμόγελο το πρωί  με πίκρα το  βράδυ …  κάνει την διάθεση μου σαν το κύμα μια μπρος μια πίσω.

Ξέρω δεν είναι δυνατόν με τις εξελίξεις να τρέχουν ή μάλλον να κάνουν βόλτα να είσαι αισιόδοξος. Οι ρυθμοί είναι λίγο αργοί, μου φαίνεται δεν τα βρίσκουν στην προίκα οι συμπέθεροι!

 Και αυτή η άτιμη θετική ενέργεια, δεν ήταν  μπουκαλάκι με νερό, να το άνοιγα να ξεδιψούσα, να το έκλεινα και συνέχιζα τον αγώνα μου, γιατί  πάλι για εκλογές πάμε! Να πεις ότι δεν το περιμέναμε; Αναμενόμενο ήταν.

Αναρωτιέμαι όταν οι γονείς μας ήταν μικροί δεν υπήρχαν δυσκολίες; Με ένα ζευγάρι

παπούτσια μου έλεγε ο πατέρας μου κυκλοφορούσαν και τώρα αν δεν μπορώ να παρέχω στο παιδί μου ασορτί καπέλο με το παπούτσι θα στενοχωρηθεί και θα νοιώσει κατώτερο από τα άλλα παιδιά. Ωχ λέτε να του δημιουργώ έτσι παιδικά τραύματα και να του στιγματίσω τη ζωή;

Μήπως οι δυσκολίες υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν αλλά έχουμε ξεχάσει τον τρόπο για να τις αντιμετωπίσουμε; Πολλοί, λόγω ηλικίας, δεν χρειάστηκε να ‘ιδρώσουν και πολύ’ γιατί τους δόθηκαν όλα έτοιμα από το χαρτζιλίκι έως και την θέση εργασίας άρα τώρα, τα βρίσκουν πολύ μα πολύ σκούρα.

Υπερβάλλω;  Δεν είμαι αντικειμενική; Είμαι προκατειλημμένη; Μα δεν κατηγορώ κανέναν, απλά παραδέχομαι ότι η κατάσταση είναι τραγική, το αύριο δεν ξέρω τι θα μου φέρει αλλά ας μετριάσω και λίγο το άγχος μου ας το ισορροπήσω. Πρέπει να σκεφτούμε καθαρά, βάζοντας προτεραιότητες και να μην αφήσουμε κανέναν να κάνει ζάππιγκ στην δική μας τηλεόραση!