Αν …

‘Αν καιγόταν η πόλη θα έτρεχα σε εσένα’, λέει το τραγούδι του  ιταλού τραγουδιστή και ηθοποιού Μάσσιμο Ρανιέρι. Για ποιόν, όμως θα τρέχαμε πραγματικά στην ζωή μας, αφήνοντας και θυσιάζοντας την άνεση μας, την ηρεμία μας, την ασφάλειά μας  προκειμένου να δοθούμε ψυχή και σώμα σε κάποιον ή κάποια που δεν ξέρουμε αν το  αξίζει;

Έχουμε γίνει λιγότερο ανοιχτοί και στα συναισθήματα; Φωλιάζει μέσα μας πιο εύκολα ο φόβος, η ανασφάλεια, η έλλειψη εμπιστοσύνης στον συνάνθρωπο; Έτσι όπως δεν βοηθάμε αυθόρμητα κάποιον που έχει την ανάγκη μας στο δρόμο, έτσι κρύβουμε φοβισμένα αυτά που πραγματικά νοιώθουμε μήπως θεωρηθούμε αδύναμοι, υποχείρια των άλλων και κατ ‘επέκταση εύκολα θύματα ενός αδίσταχτου άπονου εχθρού.

Μπορώ να κρίνω κάποιον που δεν γνωρίζω; Εδώ φιλίες, σχέσεις, ακόμα και συγγενείς που νομίζεις ότι ξέρεις πως λειτουργούν  και έρχεται εκείνη η στιγμή που σε απογοητεύουν…

Μήπως όμως, δεν ήταν ποτέ όπως εσύ τους είχες πλάσει στο μυαλό σου; Απλά ‘είδες’  πιο καθαρά απ’ ότι στο παρελθόν.  Το οποίο συνεπάγεται αυτόματα στο ότι δεν πρέπει να κλαις για κάτι που είχες υπερεκτιμήσει.

Και το ένστικτο; Πριν χρόνια δεν του έδινα μεγάλη σημασία, για καλό ή για κακό. Τώρα νομίζω ότι δεν μπορώ να το ξεγελάσω, είναι δυνατός σύμμαχος! Αρκεί να του δώσω το χώρο και το χρόνο να μου αποκαλύψει τα μυστικά του. Να είμαι ανοιχτή στα καμπανάκια που ηχούν και να μην τα περνάω για μελωδίες της ευτυχίας!

Και βέβαια, όταν βλέπω δίπλα μου κάτι όμορφο, να μην αναρωτιέμαι αν είναι ψεύτικο, πλαστικό επειδή φαντάζει τόσο τέλειο. Υπάρχει το τέλειο, όχι βέβαια όπως το εννοούν οι πολλοί. Τέλειο μπορεί να είναι ένα άσχημο πρόσωπο, αν  είναι η εικόνα ένα μαγευτικού ανθρώπου. Τέλειο μπορεί να είναι ένα χέρι κουρασμένο και ταλαιπωρημένο που ξέρει να σε σηκώσει χωρίς ενδοιασμό και δεύτερη σκέψη όταν πέσεις. Τελειότητα με ατέλειες λοιπόν. Έτσι είναι αυτός ο κόσμος που ζούμε και έτσι πρέπει να τον δεχτούμε.

Πιστεύω τελικά ότι το τέλειο, όπως και η ομορφιά, είναι στα μάτια εκείνων που τα  βλέπουν και στα ωραία συναισθήματα που καταφέρνουν να φέρουν στην επιφάνεια.

Συχνά είναι τόσο καλά κρυμμένα που νοιώθεις μια μικρή αποκάλυψη! Φωνάζεις με γουρλωμένα μάτια ‘ κοίτα για τη πράγματα  είμαι ικανός, ποιος θα το έλεγε;’

 Και αυτό χάρη σε αυτόν το άνθρωπο, φίλο ή σύντροφο, γονέα ή παιδί, δάσκαλο ή μαθητή.

‘Αν καιγόταν η πόλη … ’ έχω κάποιους ανθρώπους στους οποίους θα έτρεχα και θα ζητούσα ασφάλεια και βοήθεια, για τα πραγματικά δύσκολα εννοώ! 

Εύχομαι το ίδιο και για όλους εσάς, αν όχι   …. ίσως κάποιους δεν τους έχετε ακόμη γνωρίσει, ή δεν τους έχετε ακόμη …. εκτιμήσει.

Καλή τύχη λοιπόν!