ΣΤΟΧΟΙ !!!

Δεν είναι στιγμές που νοιώθεις χαμένος; Που δεν έχεις συγκεκριμένο στόχο ενώ έχεις χιλιάδες να σε κυνηγούν σαν Ερινύες; Τους φοβάσαι αλλά δεν έχεις την δύναμη να τους αντιμετωπίσεις.

Μέσα σου όμως, ξέρεις ότι έχεις τη δύναμη να βάλεις τα πράγματα σε μια σειρά αλλά σε εμποδίζει αυτό το απροσδιόριστο κάτι …

Τρόμος ότι θέτεις λάθος στόχους και θα αποτύχεις; Ότι οι αποφάσεις σου θα αλλάξουν ανεπιστρεπτί και τις ζωές των δικών σου ανθρώπων;

Παίρνεις στις πλάτες σου τόσες ευθύνες … αισθάνεσαι ότι σπρώχνεις ογκόλιθους  για να χτίσεις ένα  θαύμα. Θα το χτίσεις άραγε ή θα μεταφέρεις μια ζωή από την μια μεριά της ερήμου ως την άλλη …. πέτρες και τίποτ’ άλλο;

Πόσο λάθος είναι να κοιτάς τα λάθη του παρελθόντος χωρίς να έχεις μάθει απολύτως τίποτα απ’ αυτά. Γι’ αυτό δεν τα έκανες; Για να γίνεις μια μέρα  πιο σοφός;

Και να που τώρα έχεις πολλά κίτρινα χαρτάκια με μικρές ή μεγάλες ευκαιρίες να αλλάξεις  αυτά που συνέχεια κατακρίνεις πάνω σου ή γύρω σου και εσύ … τι κάνεις; …. τα κοιτάς και τα ξανακοιτάς και δεν πας ούτε να τα πετάξεις, ούτε όμως και να τα αριθμήσεις ή τουλάχιστον να ξεσκαρτάρεις αυτά που δεν είναι σε αυτή τη ζωή εφικτά να γίνουν ( τα οποία ίσως και ποσώς να σε ενδιαφέρουν).

Σήμερα είδα στο γραφείο μου πολλά κίτρινα χαρτάκια, και ξέρεται κάτι; Με κούρασαν έτσι ανακατεμένα με μεγάλα ή μικρά πρέπει…  δεν θα κάτσω να διαβάσω τι λέει το καθ’ ένα θα τα πετάξω όλα!

Θα βάλω καθημερινούς στόχους τρεις, πέντε, δεν έχει σημασία, αλλά θέλω τα βράδια να κοιμάμαι και να νοιώθω περήφανη  για αυτό που πέτυχα κατά την διάρκεια της μέρας μου έστω και αν πέτυχα το πιο απλό ….

                       ‘θυμήσου να προσέξεις τον εαυτό σου’!

 Αν …

‘Αν καιγόταν η πόλη θα έτρεχα σε εσένα’, λέει το τραγούδι του  ιταλού τραγουδιστή και ηθοποιού Μάσσιμο Ρανιέρι. Για ποιόν, όμως θα τρέχαμε πραγματικά στην ζωή μας, αφήνοντας και θυσιάζοντας την άνεση μας, την ηρεμία μας, την ασφάλειά μας  προκειμένου να δοθούμε ψυχή και σώμα σε κάποιον ή κάποια που δεν ξέρουμε αν το  αξίζει;

Έχουμε γίνει λιγότερο ανοιχτοί και στα συναισθήματα; Φωλιάζει μέσα μας πιο εύκολα ο φόβος, η ανασφάλεια, η έλλειψη εμπιστοσύνης στον συνάνθρωπο; Έτσι όπως δεν βοηθάμε αυθόρμητα κάποιον που έχει την ανάγκη μας στο δρόμο, έτσι κρύβουμε φοβισμένα αυτά που πραγματικά νοιώθουμε μήπως θεωρηθούμε αδύναμοι, υποχείρια των άλλων και κατ ‘επέκταση εύκολα θύματα ενός αδίσταχτου άπονου εχθρού.

Μπορώ να κρίνω κάποιον που δεν γνωρίζω; Εδώ φιλίες, σχέσεις, ακόμα και συγγενείς που νομίζεις ότι ξέρεις πως λειτουργούν  και έρχεται εκείνη η στιγμή που σε απογοητεύουν…

Μήπως όμως, δεν ήταν ποτέ όπως εσύ τους είχες πλάσει στο μυαλό σου; Απλά ‘είδες’  πιο καθαρά απ’ ότι στο παρελθόν.  Το οποίο συνεπάγεται αυτόματα στο ότι δεν πρέπει να κλαις για κάτι που είχες υπερεκτιμήσει.

Και το ένστικτο; Πριν χρόνια δεν του έδινα μεγάλη σημασία, για καλό ή για κακό. Τώρα νομίζω ότι δεν μπορώ να το ξεγελάσω, είναι δυνατός σύμμαχος! Αρκεί να του δώσω το χώρο και το χρόνο να μου αποκαλύψει τα μυστικά του. Να είμαι ανοιχτή στα καμπανάκια που ηχούν και να μην τα περνάω για μελωδίες της ευτυχίας!

Και βέβαια, όταν βλέπω δίπλα μου κάτι όμορφο, να μην αναρωτιέμαι αν είναι ψεύτικο, πλαστικό επειδή φαντάζει τόσο τέλειο. Υπάρχει το τέλειο, όχι βέβαια όπως το εννοούν οι πολλοί. Τέλειο μπορεί να είναι ένα άσχημο πρόσωπο, αν  είναι η εικόνα ένα μαγευτικού ανθρώπου. Τέλειο μπορεί να είναι ένα χέρι κουρασμένο και ταλαιπωρημένο που ξέρει να σε σηκώσει χωρίς ενδοιασμό και δεύτερη σκέψη όταν πέσεις. Τελειότητα με ατέλειες λοιπόν. Έτσι είναι αυτός ο κόσμος που ζούμε και έτσι πρέπει να τον δεχτούμε.

Πιστεύω τελικά ότι το τέλειο, όπως και η ομορφιά, είναι στα μάτια εκείνων που τα  βλέπουν και στα ωραία συναισθήματα που καταφέρνουν να φέρουν στην επιφάνεια.

Συχνά είναι τόσο καλά κρυμμένα που νοιώθεις μια μικρή αποκάλυψη! Φωνάζεις με γουρλωμένα μάτια ‘ κοίτα για τη πράγματα  είμαι ικανός, ποιος θα το έλεγε;’

 Και αυτό χάρη σε αυτόν το άνθρωπο, φίλο ή σύντροφο, γονέα ή παιδί, δάσκαλο ή μαθητή.

‘Αν καιγόταν η πόλη … ’ έχω κάποιους ανθρώπους στους οποίους θα έτρεχα και θα ζητούσα ασφάλεια και βοήθεια, για τα πραγματικά δύσκολα εννοώ! 

Εύχομαι το ίδιο και για όλους εσάς, αν όχι   …. ίσως κάποιους δεν τους έχετε ακόμη γνωρίσει, ή δεν τους έχετε ακόμη …. εκτιμήσει.

Καλή τύχη λοιπόν!

Θα μιλήσει η σκιά;

Για να δω τι αλήθειες θα μου πει η δική μου; Αν είναι δική μου… μπορεί να είναι και του τέλειου, φανταστικού εαυτού μου.. με τον οποίο δεν έχουμε ακόμη συναντηθεί ..

Αλλά θα τα φέρει έτσι η ζωή που θα τον πετύχω … μπορεί να κάθεται στο γρασίδι και να χαλαρώνει κάτω από τον ζεστό, λατρεμένο ήλιο… μπορεί να πίνει τον ελληνικό του και να παίζει τάβλι με τα φιλαράκια του και να μιλάει για μπάλα, μπορεί να κάνει προπόνηση στο γήπεδο με τους συμπαίχτες του. Μπορεί απλά να βοηθάει μια κυρία με τα ψώνια της να διασχίσει το δρόμο… μπορεί να φιλάει την αγαπημένη του, μπορεί …. να τρέχει να κρυφτεί από δακρυγόνα …. Ότι και αν κάνεις εαυτέ μου, φανταστικέ μου εαυτέ, είμαι δίπλα σου, μόνο όμως σε ότι καλό κάνεις και προσφέρεις … είτε είναι σεβασμός στην ελληνική φύση, είτε στις ‘κλασσικές παραδόσεις’, είτε στο ομαδικό πνεύμα, στην αγάπη όποια μορφή κι αν θέλεις να της δώσεις, είτε για να στηρίξεις χωρίς βία τα πιστεύω σου…

Μην ξεχνάς ποτέ ότι είσαι περαστικός ….  και αν αυτό σου το πέρασμα θέλεις να έχει νόημα … πρέπει να είναι παράδειγμα προς μίμηση … δύσκολο … συμφωνώ! Σου ρίχνω το γάντι λοιπόν, απόδειξε μου ότι αξίζει να ελπίζω, οδήγησε με!

“E-mail απ’ το άσπρο πρόβατο”

Αγαπητοί φίλοι,
σίγουρα όλοι θα έχετε ακούσει έστω και μια φορά κάποιο μέλος του στενού σας κύκλου και όχι μόνο, να λέει: «Αυτός εκεί είναι το μαύρο πρόβατο της οικογένειας. Τι έχει κάνει στους δικούς του, δεν φαντάζεσαι. Τον μεγάλωσαν, τον σπούδασαν, του τα έδωσαν όλα και εκείνος, αντί να κάνει την στρωμένη δουλειά του πατέρα του έγινε ….» ή « Μα να μην ψηφίσει το ίδιο κόμμα με την οικογένειά του; Γενιές και γενιές οι δικοί του ήταν …». « Μα ποια πήγε και παντρεύτηκε; Χωρίς περιουσία, χωρίς τίποτα». Οικεία; Σίγουρα, τι ρωτάω! Αυτά ακούω και εγώ συχνά πυκνά στον περίγυρο μου … στο κοπάδι μου ήθελα να πω …. και για να σας τα γράφω θα σκεφτήκατε ότι και εγώ είμαι ένα μαύρο πρόβατο που κάτι έκανε και προκάλεσε τον θυμό και την απογοήτευση των δικών του. Όχι λοιπόν, δεν είναι έτσι! Σας διαβεβαιώνω ότι είμαι ένα ωραιότατο άσπρο πρόβατο από την Βοιωτία. Ζω με τους δικούς μου, (αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει), και σε γενικές γραμμές καλά τα πάμε. Πάντα έκανα αυτό που έλεγαν να κάνω, ακολουθούσα το κοπάδι. Αυτό το χορταράκι έτρωγε το κοπάδι; αυτό και εγώ, εκείνο το νεράκι έπινε το κοπάδι; εκείνο και εγώ… έτσι ήξερα έτσι έκανα…
Πέρασαν όμως τα χρόνια και … άρχισα να σκέφτομαι, ότι θα μπορούσα να δοκιμάσω …να φάω και από άλλο βοσκοτόπι, (σκανδαλιστήκατε; … το ξέρω) να πιω από αλλού νεράκι …. που μπορεί να είναι και καλύτερης ποιότητας, για παράδειγμα μακριά από εργοστάσια και μολυσμένες πηγές, από αυτοκινητοδρόμους. Να καλυτερεύσω τη ζωή μου ήθελα, όχι να κάνω επανάσταση στην οικογένεια. Δηλαδή πρέπει να παραμένω προσκολλημένος στις οικογενειακές παραδόσεις με το έτσι θέλω; Στις πεπαλαιωμένες πρόχειρες λύσεις και αντιλήψεις, για να μην πάω κόντρα στη μαμά και στο μπαμπά, στο θείο, στη γειτονιά; Οι προθέσεις μου είναι αγνές, να ανέβω ποιοτικά ζητάω, και αν εκείνοι θέλουν να εμμένουν στα παλιά … επιλογή τους.
Αναρωτιέμαι όμως και … θέλω μια ειλικρινή απάντηση … μήπως κατά βάθος … είμαι ένα μαύρο πρόβατο που δεν τολμά να αλλάξει τα δεδομένα ζωής του για να μην γίνουν συχνές οι επισκέψεις του … κτηνιάτρου; Όσο το σκέφτομαι όμως, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ ότι κακώς δεν τολμώ να αλλάξω πορεία, τα βήματα αλλαγής εμένα θα ευνοήσουν πρώτα απ’ όλους. Γιατί διστάζω; Τι και αν μέσα μου κρύβω ένα μαύρο προβατάκι. Εγώ με τα χρώματα δεν έχω κανένα πρόβλημα, θα έχω με την δική μου διχρωμία; Εμπρός λοιπόν για νέα βοσκοτόπια, με βιολογική τροφή, με καθαρό αέρα, με ανθρώπους που σέβονται αυτό που είμαι και αυτό που προσφέρω σε αυτόν τον κόσμο, χωρίς διακρίσεις, χωρίς τύψεις, και ο στόχος μας  να είναι  το μέτριο να γίνει … άριστο!

Καλοκαιρινές διακοπές … ανοιξιάτικες εκλογές!!

Πλανεύτρα άνοιξη πάλι με μάγεψες, τις σκέψεις μου τρέλανες και τις αισθήσεις μου στα όρια τους  έφτασες … Σε δίλημμα βρίσκομαι, να σε σκέφτομαι ή όχι;

Να χάνομαι στο μαγικό σου σύμπαν ή ….  στην εφημερίδα;

Να χαίρομαι που η ανεμελιά του ήλιου φτάνει ή να απεύχομαι για την καταιγίδα που πλησιάζει; Δεν βαριέσαι, θα σφίξω τα δόντια, θα κοιτάξω μπροστά, θα δω μόνο τα θετικά, θα ελπίζω … να ελπίζω; να φοβάμαι;

Το χειρότερο αίσθημα που έχω νοιώσει είναι ο φόβος του φόβου…  είναι ανεξέλεγκτος, απρόβλεπτος,  ένα τοίχος ψηλός που χειμώνα, καλοκαίρι, άνοιξη φθινόπωρο έχει πάντα το ίδιο ύψος και μου καταστρέφει τα όνειρα, τα κάνει εφιάλτες.  Η αλλαγή πλησιάζει  αλλά τι αλλαγή θα είναι αυτή; Πώς να απολαύσω τον ήλιο λοιπόν όταν το μυαλό μου είναι σε συνεχή αγονία, δεν βρίσκει λύση και αναμένει την επόμενη των εκλογών για να κοιτάξει ψηλά, με την ευχή ότι το καλοκαίρι που έρχεται θα φέρει αν όχι σταθερότητα αλλά τουλάχιστον πραγματική  όρεξη για  αλλαγή των δεδομένων ζωής από αυτούς τους οποίους θα τιμήσουμε με την ψήφο μας!

Όχι άλλο ζάππινγκ.

Λοιπόν θέλω, όπως όλος ο κόσμος, να χαλαρώσω ένα μισαωράκι και να μάθω τι γίνεται σήμερα στην Ελλάδα. Εφημερίδα δεν διαβάζω, ραδιόφωνο δεν ήθελα να ακούσω. Φοβάμαι όμως να ανοίξω και τηλεόραση γιατί όσες φορές έκανα το λάθος μετά γίνομαι λίγο ράκος. Έρχεται η συντέλεια του κόσμου … τρέξτε να αγοράσετε εβαπορέ! Θα βγούμε; Θα μείνουμε στο ευρώ; Αλήθεια πόσο να κάνει το σουβλάκι αν γυρίσουμε στην δραχμή; Θες να δεις τα πράγματα ως έχουν χωρίς ανούσια σχόλια και δεν σε αφήνουν, ξεκινάς έτσι ένα ατελείωτο, κουραστικότατο ζάππινγκ.

Εντάξει, είναι και αυτός ο τρελός καιρός που με ακολουθεί  με χαμόγελο το πρωί  με πίκρα το  βράδυ …  κάνει την διάθεση μου σαν το κύμα μια μπρος μια πίσω.

Ξέρω δεν είναι δυνατόν με τις εξελίξεις να τρέχουν ή μάλλον να κάνουν βόλτα να είσαι αισιόδοξος. Οι ρυθμοί είναι λίγο αργοί, μου φαίνεται δεν τα βρίσκουν στην προίκα οι συμπέθεροι!

 Και αυτή η άτιμη θετική ενέργεια, δεν ήταν  μπουκαλάκι με νερό, να το άνοιγα να ξεδιψούσα, να το έκλεινα και συνέχιζα τον αγώνα μου, γιατί  πάλι για εκλογές πάμε! Να πεις ότι δεν το περιμέναμε; Αναμενόμενο ήταν.

Αναρωτιέμαι όταν οι γονείς μας ήταν μικροί δεν υπήρχαν δυσκολίες; Με ένα ζευγάρι

παπούτσια μου έλεγε ο πατέρας μου κυκλοφορούσαν και τώρα αν δεν μπορώ να παρέχω στο παιδί μου ασορτί καπέλο με το παπούτσι θα στενοχωρηθεί και θα νοιώσει κατώτερο από τα άλλα παιδιά. Ωχ λέτε να του δημιουργώ έτσι παιδικά τραύματα και να του στιγματίσω τη ζωή;

Μήπως οι δυσκολίες υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν αλλά έχουμε ξεχάσει τον τρόπο για να τις αντιμετωπίσουμε; Πολλοί, λόγω ηλικίας, δεν χρειάστηκε να ‘ιδρώσουν και πολύ’ γιατί τους δόθηκαν όλα έτοιμα από το χαρτζιλίκι έως και την θέση εργασίας άρα τώρα, τα βρίσκουν πολύ μα πολύ σκούρα.

Υπερβάλλω;  Δεν είμαι αντικειμενική; Είμαι προκατειλημμένη; Μα δεν κατηγορώ κανέναν, απλά παραδέχομαι ότι η κατάσταση είναι τραγική, το αύριο δεν ξέρω τι θα μου φέρει αλλά ας μετριάσω και λίγο το άγχος μου ας το ισορροπήσω. Πρέπει να σκεφτούμε καθαρά, βάζοντας προτεραιότητες και να μην αφήσουμε κανέναν να κάνει ζάππιγκ στην δική μας τηλεόραση!

Strano ...

Strano questo amore così  sincero e puro

Strano ad un passo dal sole mi fa volare

Strano che lontano mi porti senza limiti

Senza paura di morire, di noia o di morte vera.

Ti è mai capitato, amico, parlo a te

di respirare per d’avvero ?

ti è mai capitato voler scappare da questo mondo ?

Amico ti sto urlando

Amico mi senti ?

Lo senti il mio cuore che muore che muore, amico io muoio

Per te ...

Paura ...

Imparare

Η βεντάλια.

Βεντάλια!

Τι νοιώθω σήμερα; Κάθομαι στον υπολογιστή και κάτι θέλω να γράψω, να βγάλω από μέσα μου μια ιδέα, ένα κείμενο απλά και μόνο από εσωτερική ανάγκη, αλλά το θέμα δεν μου είναι ξεκάθαρο. Είμαι χαρούμενη γιατί είναι γιορτές ή δεν βλέπω την ώρα να περάσουν και να μπω στην ασφαλή μου καθημερινότητα; Και  όταν μπω στους ρυθμούς της δεν θα αναπολώ πάλι την ψεύτικη ξενοιασιά των διακοπών;

Μα τι θέλεις τέλος πάντων για να είσαι ικανοποιημένη; Μήπως σκεφτόμενη χάνω τη στιγμή που περνάει και αναλώνομαι σε ανούσιους προβληματισμούς; Αυτός ο προβληματισμός όμως δεν με βοηθάει να καταλάβω καλύτερα τι έχει αξία για μένα και τι όχι,  να κάνω την κριτική μου σαν να με κοιτάω στον καθρέφτη, ίσια στα μάτια, χωρίς φόβο, έτσι και αλλιώς εγώ και ο εαυτός μου είμαστε μόνοι κανείς δεν θα μας ακούσει, μπορώ να του πω ότι θέλω, και αν έχω τη δύναμη να  του φωνάξω « Σταμάτα να κλαίγεσαι, τι κουραστικός που είσαι εαυτέ μου, σε βαριέμαι, θέλω να σε αλλάξω, να σε βελτιώσω, να δω μόνο την φωτεινή σου πλευρά, η σκοτεινή …. όχι αγαπητέ μου δεν μου αρέσει καθόλου.

Ξέρεις εαυτέ, η ψυχή που έχεις μέσα σου είναι σαν μια βεντάλια, κλειστή ίσως να φαίνεται μόνο το χρώμα του σχεδίου της …. αλλά μόνο αν την ανοίξεις θα δεις αν η εικόνα, το υλικό της, είναι της αρεσκείας σου. Δεν μπορείς δυστυχώς να επέμβεις στο έργο του ζωγράφου, έτσι είναι η βεντάλια σου και έτσι θα μείνει, μήπως όμως μπορείς να την κρατάς πάντα καθαρή; να την ανοίγεις εκεί που πραγματικά αξίζει;  τα πλούσια της χρώματα να δίνουν ωραίες πινελιές σε μονόχρωμους ανθρώπους;

Αχ εαυτέ … πόσα πράγματα έχεις  να μάθεις …και πόσες συζητήσεις έχουμε να κάνουμε ακόμα οι δυο μας !

'Ρηχά όνειρα' του Σταμάτη Μπρίκα

Τόσο ρηχά όνειρα έχουν τελικά οι άνθρωποι; “Μακάρι να κέρδιζα το Τζόκερ” λέει ο ένας! Ο άλλος του απαντάει “Δε μου κάθεται και το ΛΟΤΤΟ”! Πετάγεται κι ο τρίτος και λέει “Το λαχείο βρε παιδιά, εγώ αυτό θέλω, όσο τίποτα στον κόσμο”!
… Θλίβομαι πραγματικά! Αλλά νομίζω πως και να το κέρδιζαν, πάλι ανικανοποίητοι θα ήταν και θα ζητούσαν κι άλλα χρήματα, κι ακόμα περισσότερα.
Ξέρεις γιατί; … Για να αγοράσουν τηλεοράσεις, υπερσύγχρονα αυτοκίνητα, κινητά τηλέφωνα που κάνουν και καφέ και εξοχικά σπίτια για να πηγαίνουν να κάνουν μπάνιο στην υπέροχη πισίνα τους.
Η απληστία όμως είναι αμάρτημα! Δεν σε σκοτώνει, απλά σου στερεί το δικαίωμα να είσαι Άνθρωπος. Σου εξαφανίζει κάθε ίχνος αγάπης που διαθέτεις, αγάπης για τον συνάνθρωπό σου, για τα ζώα, για το περιβάλλον, ακόμα και για τον ίδιο σου τον εαυτό. Σου σταματάει τη σκέψη. Δεν θέλει να σκέφτεσαι!
Ξυπνήστε, δεν μας μένει πολύς χρόνος! Δεν αγοράζονται όλα με το χρήμα! Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα, αλλά τι λέω, ποιος δίνει σημασία; Ποιος έχει διάθεση να ακούσει; Ποιος έχει διάθεση να αλλάξει πραγματικά;
Η τηλεόραση σου κάνει πλύση εγκεφάλου, σε κάνει να θέλεις να αποκτήσεις πράγματα που δεν τα έχεις καν ανάγκη. Το ξέρεις ε; Και τι κάνεις γι’ αυτό; Το αυτοκίνητό σου έχει ιπποδύναμη 250 άλογα; Με ένα απλό συμβατικό αυτοκίνητο δεν μπορείς να κάνεις τη δουλειά σου; Δεν απαντάς; Το κινητό σου τηλέφωνο είπες πως κάνει και καφέ; Θα φτιάξεις ποτέ εκεί καφέ; Στο εξοχικό σου πας για να απολαύσεις την καταπληκτική, μεγάλη πισίνα σου; Μα η θάλασσα είναι μόλις απ’ έξω απ’ την αυλή σου! Δεν το είχες αντιληφθεί;
Φτάσαμε στο απροχώρητο μάγκες! Μάλλον ήρθε η ώρα να σκεφτούμε πραγματικά, έφτασε η ώρα των ριζικών αλλαγών.

 

                    

 

Το σχολείο της ψυχής

            

Με αφορμή την σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού θέλω να μοιραστώ μαζί σας μια μικρή ιστορία …  

      

Μια φορά και ένα καιρό σε έναν γαλαξία, του οποίου το όνομα θα κρατήσουμε μυστικό, ζούσαν ευτυχισμένα πολλά παιδιά. Ξυπνούσαν το πρωί, πλένονταν, ντύνονταν, έπιναν το γάλα τους, και πήγαιναν σχολείο. Εκεί μάθαιναν να διαβάζουν, να γράφουν, να κάνουν υπολογισμούς, να ζωγραφίζουν, να τραγουδούν. Κάποια ήταν καλύτερα στη γραφή, κάποια στην ανάγνωση, άλλα πάλι στους αριθμούς, μερικά ήταν μεγάλοι ζωγράφοι και άλλα είχαν μαγευτική φωνή. Σε αυτό το σχολείο υπήρχαν παιδιά με διαφορετικό χρώμα δέρματος, ύψους, θρησκείας, παιδιά που δεν μπορούσαν να μιλήσουν, άλλα να ακούσουν, να δουν, κάποια  δεν είχαν πόδια ή χέρια ...  αλλά όλα για τον καλό τους δάσκαλο ήταν ίδια. Ο δάσκαλος τα αγαπούσε, τα αγκάλιαζε, τα φιλούσε, τα ενθάρρυνε να μην φοβούνται τη ζωή, και αν τα βλέμματα των ανθρώπων καμιά  φορά ήταν παράξενα να μην τα παρεξηγούν και να κάνουν υπομονή. Να διεκδικούν από τη ζωή αυτό που τους αξίζει, να τολμούν, να μην ντρέπονται, «η θέληση είναι το δυνατότερο όπλο για να πετύχουμε τους στόχους μας», έλεγε, « η  μόρφωση όχι μόνο αυτή που σου δίνουν τα βιβλία, αλλά και αυτή που προσφέρει γενναιόδωρα η ζωή είναι τα φτερά για να πετάξουμε σε ψηλότερα βουνά».  Ποτέ μα ποτέ ο δάσκαλος δεν έκανε διακρίσεις, η διευθύντρια του σχολείου της ψυχής, έτσι ήταν το όνομά του, το απαγόρευε ρητά. Έλεγε σε όλους τους δασκάλους « τα παιδιά είναι όλα ίδια, οι καρδιές τους είναι όλες ίδιες διαφέρουν μόνο στην όψη, και όπως θαυμάζουμε όλα τα λουλούδια της φύσης και δεν αναρωτιόμαστε γιατί δεν είναι πανομοιότυπα, έτσι και τα παιδιά οφείλουμε να τα αγαπάμε με το υπέροχο και διαφορετικό χρώμα της μοναδικής ψυχής τους. Γιατί η διαφορετικότητα, φίλοι μου, είναι που μας κάνει μοναδικούς σε αυτό τον κόσμο, όποια και αν είναι αυτή.

Η Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού καθιερώθηκε να γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Απριλίου, με απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ, με σκοπό την ενημέρωση της παγκόσμιας κοινής γνώμης για τον αυτισμό και την ευαισθητοποίηση σχετικά με την ομαλή ένταξη των αυτιστικών ατόμων στην κοινωνία

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ...ΒΙΑ

Σελίδα πρώτη : 

Συνηθισμένοι άνθρωποι, τα πραγματικά τους ονόματα δεν μας ενδιαφέρουν, ανοίγουν την κλειδωμένη τους καρδιά και βγάζουν από μέσα της  ιστορίες που  ίσως να νομίζουν ότι δεν έζησαν οι ίδιοι ή που έχουν πείσει τους εαυτούς τους  ότι απλά τις άκουσαν, τις είδαν στην τηλεόραση, τις διάβασαν στην εφημερίδα. Χρονικά που φαίνονται μακρινά  στον χρόνο μα τόσο πολύ κοντινά και δυνατά στις διηγήσεις τους. Το νήμα που τους ενώνει είναι η βία, είτε γιατί έπεσαν στα χέρια της, ανήμποροι  να αντιδράσουν, είτε γιατί έγιναν ανεξέλεγκτοι τιμωροί και προαγωγοί της. Και οι μεν και οι δε είναι θύματα! Οι πρώτοι μπορούν ίσως να ξεχάσουν, αν είναι ποτέ εφικτό κάτι τέτοιο ή να επαναστατήσουν, να σταθούν στα πόδια τους και να φωνάξουν «φτάνει!»δεν ανέχομαι άλλο!

Εκείνοι που  χτύπησαν, σκότωσαν, έβρισαν, είναι θύματα που μπορούν να αλλάξουν την επόμενη βίαιη αντίδρασή τους εκλογικεύοντας, όσο γίνετε, την κατάσταση την οποία καλούνται να αντιμετωπίσουν, κόβοντας έτσι την διαιώνιση του κακού. Είναι μεγάλη  αλήθεια ότι η βία φέρνει βία αλλά κάθε αλήθεια μπορούμε να την πάρουμε με συνείδηση στα χέρια, να την πλάσουμε  και να δώσουμε στα παιδιά μας την αγνότητά της. Ξέρω ακούγεται δύσκολο … και είναι … αλλά γιατί να μην προσπαθήσουμε;

Είμαι γυναίκα …. μαγκιά μου!!

Μουντό το σημερινό πρωινό! Κοιτάω από το παράθυρο και δεν ξέρω αν θα βρέξει ή  αν αργότερα θα βγει ο ήλιος να μας γλυκάνει, ίσως ο καιρός είναι η προβολή του τι νιώθω σήμερα, 8 Μάρτη 2012, παγκόσμια μέρα της γυναίκας. Να διασκεδάσω  με τις φίλες μου πίνοντας και χορεύοντας ανούσια ακολουθώντας αυτή την χαζή παράδοση του εορτασμού; Συγγνώμη τι γιορτάζουμε ακριβώς; Το ότι έχω το δικαίωμα να ψηφίζω, να δουλεύω, να είμαι βουλευτής, γιατρός, δικηγόρος, ειρηνοδίκης, ανύπαντρη μητέρα, ομοφυλόφιλη, άθεη, ελεύθερη να πιστεύω ότι θέλω αν δεν βλάπτω τον συνάνθρωπο μου;

 Ή να θρηνήσω όλες εκείνες τις ελληνίδες και τις γυναίκες όλου του κόσμου που γίνονται θύματα των συζύγων, πατεράδων, συντρόφων, που τα πρόσωπα τους είναι καλυμμένα, γιατί είναι προκλητικές  από τη φύση τους, γιατί το σώμα τους μπορεί να δώσει στο φως μικρές υπάρξεις, γιατί μπορεί να ταράξει το δυνατό αντρικό νου και να μεθύσει σαν το κρασί την λογική του άντρα, να χάσει έτσι  την σωστή κρίση του και τον αυτοέλεγχο και να τις βιάσει, να τις ακρωτηριάσει, να τις χτυπήσει μέχρι θανάτου;

Ναι φίλες και φίλοι, ναι, αν είναι έτσι λοιπόν αν, οι γυναίκες προκαλούν όλα αυτά τα απαίσια πράγματα πρέπει να είναι καλά κρυμμένες και να βγαίνουν στο φως του ήλιου, αν επιτρέπεται να τις φωτίζει γιατί δεν το αξίζουν, μόνο όταν πρέπει να παντρευτούν, να πάνε στο νοσοκομείο για να γεννήσουν, σε κηδεία και για να λιθοβοληθούν…

Αυτό θέλετε να γιορτάσω σήμερα; Τους ομαδικούς βιασμούς; Την ανισότητα στην εργασία; Τους χαμηλότερους συγκριτικά με τους άντρες  μισθούς; Τον διπλό και τριπλό κόπο για να επιβληθούν στους κατωτέρους τους προσπαθώντας να αποδείξουν ότι όλα τα μπορεί η γυναίκα και εκτός κουζίνας;

Λυπάμαι που σε μια χώρα που η μόδα έχει πρωταρχικό ρόλο, το καλό αυτοκίνητο και το τελευταίας τεχνολογίας κινητό χαρακτηρίζουν τον ευρωπαίο έλληνα και ελληνίδα σε μια πόλη σαν την Θήβα οι γυναίκες δεν τολμούν να περπατήσουν με το τσιγάρο στο χέρι και παρόλο τις απόλυτες αντικαπνιστικές μου απόψεις,  το θεωρώ μεγάλη αδικία οι άντρες να μπορούν και οι γυναίκες όχι γιατί στην καρέκλα του καφέ δεν είσαι πόρνη, όταν όμως περπατήσεις στην πλατεία με το τσιγάρο σου αναμμένο είσαι;  Ντροπή !

Και σας ρωτάω γιατί ακόμα στον κόσμο το να είσαι γυναίκα είναι ντροπή; Γιατί όταν στις 10 το βράδυ  περιμένω το ταξί  στο πεζοδρόμιο  για να με πάει σπίτι μου έχω την απαίτηση να μην με κοιτάνε σαν ιερόδουλη;

Ε λοιπόν παρ’ όλα αυτά εγώ είμαι περήφανη για αυτό που είμαι, με όλο το πακέτο των ελαττωμάτων μου φωνάζω … Είμαι γυναίκα …. Μαγκιά μου!!!

Μαζί σου

Στα χέρια μου σε κράτησα

στη γέννηση σου δάκρυζα.

Είχα όνειρα που τώρα  σβήνω

στα δικά σου θα ζήσω, μαζί σου….

Το δικό σου πόνο θα περνώ

για την δική σου χαρά θα αγωνιώ .

Δίπλα σου θα είμαι … το εννοώ

τα χέρια μου είναι κλαδιά

με αυτά θα σε καλύπτω .

Θέλω να’ μαι γονιός σωστός, δυνατός …

Από το θάρρος μου να παίρνεις οξυγόνο

από την αγκαλιά μου μόνο τροφή, ποτέ πόνο.

Αν πάνω  σε τούτες τις χορδές δεις ένα δάκρυ

Δεν είναι φόβος, πανικός, όχι δεν σου γυρνάω την πλάτη

Σου τα’ ωπα είμαι μαζί σου.

Το βλέμμα μου  το ήλιο κοιτά, ακολούθησετο

Η καρδιά μου ανοιχτή, αλήθεια λέω,  πίστεψετο

Το τραγούδι μου χαρούμενο παιδί μου, ψιθύρισετο.

Σε φιλώ…

Carnevale, ciao ciao…

 

Πάνε και οι Απόκριες … ευτυχώς που οι γιορτές βάζουν σε μια σειρά τη ζωή μας και έτσι έχουμε πάντα κάτι να περιμένουμε με αγονία, ειδικά τα παιδιά, μαζί τους βέβαια ξαναζούμε και εμείς, νοσταλγικά με ένα χαμόγελο γλυκό, εκείνες τις υπέροχες αναμνήσεις  που μας μεταφέρουν, σαν σε όνειρο, στην υπέροχη παιδική μας ηλικία …

Δεν ξέρω αν συμβαίνει σε όλους, αλλά πως είναι δυνατόν η δική μου παιδική  ηλικία να έχει κυρίως  καλοκαιρινά στιγμιότυπα; Με έχει προβληματίσει. Μάλλον το υποσυνείδητο μου έχει λογοκρίνει την βροχή και το κρύο συνδέοντας τα με περιόδους ψυχολογικής δυσχέρειας. Συμπεραίνω ότι, ο ευφυέστατος εγκέφαλός μου έχει, έτσι απλά, γράψει ένα σενάριο, όπου τα ευχάριστα υπερισχύουν των δυσάρεστων. Γίνεται;

Η αλήθεια είναι, ότι από τα πρώτα παιδικά μου χρόνια στην κρύα Πάντοβα της Ιταλίας, οι αναμνήσεις είναι κυρίως χειμερινές. Όταν όμως μεταπηδάω στα πρώτα χρόνια προσαρμογής μου στη μαγευτική Θήβα, η θάλασσα και ο ζεστός ήλιος με νανουρίζουν, με φωτίζουν, με ζεσταίνουν. Η μυρωδιά του τυρόψωμου του παππού Αντρέα με ακολουθεί και δεν μοιάζει με καμία φιλότιμη προσπάθειά μου.

 Αντίθετα δεν πολύθυμάμαι τα Χριστούγεννα, και ας ήταν πάντα η αγαπημένη μου γιορτή. Σχετικά με τις πασχαλινές διακοπές έχω περισσότερες εικόνες και εκεί ο ήλιος  βέβαια είναι πάλι πρωταγωνιστής.

Τώρα όμως που παρατηρώ  το γιο μου να δημιουργεί την δική του χρονομηχανή, με γιορτές, διακοπές, καθημερινές συνήθειες, με τα καλά και τα άσχημα της ζωής αναρωτιέμαι …  τι εποχή, μυρωδιές και γεύσεις θα έχουν οι δικές του αναμνήσεις;

ΗΧΟΙ

Ήχοι μιας παλιάς ζωής
ήχοι αναμνήσεων δίπλα στο τζάκι
Η φλόγα καθρεφτίζεται στα μάτια,  δεν σε ξεχνώ.

Δεν θέλω το κρασί  να σε σβήσει
θέλω το χέρι σου να πάψει να είναι όνειρο,
θέλω το σώμα σου που μου ανήκει.

Και αν δεν είσαι απέναντί μου τώρα,
σε νοιώθω στην ψυχή μου, στην αναπνοή μου.

Σε φοβάμαι, έχω μέσα μου τη ζωή σου
μην μου την κλέψεις, όχι ακόμη.

Κυνηγάω ένα αστέρι που δεν με αγαπά,
το φως του δυνατό με ζεσταίνει και με πονά.

Τα χέρια μου πλάθουν με πυλό τα χείλη σου
Γιατί δεν είναι αληθινά ψυχή μου;

Φτιάξε σαμάνε ιερέα, φίλτρα με φύλλα μαγικά
Και κάνε το πνεύμα μου ποίημα στο βιβλίο που διαβάζει και αγαπά.

Γράμμα στο κοινό …

           


Όταν σκέφτομαι τη σκηνή του θεάτρου και τη αίσθηση του φόβου πάνω στη σκηνή η καρδιά μου χτυπά όλο και γρηγορότερα.
Το αμέσως επόμενο συναίσθημα που με διακατέχει είναι αυτό της ικανοποίησης...ικανοποίηση ότι δούλεψα όσο καλύτερα μπορούσα .
Τα φώτα άναψαν πάνω στη σκηνή, οι θεατές σιωπούν, και τώρα είμαι εδώ, έτοιμη  να με κρίνεται ! Δεν είμαι όμως εγώ, είμαι κάποια άλλη, και αυτή η άλλη κουβαλάει ένα κομμάτι από τη δική μου  ψυχή, και ένα κομμάτι από την δική σας , αγαπητοί θεατές. Εγώ και εκείνη μαζί, με τρόπο ταπεινό θα τσαλακώσουμε το είναι μας, και όταν σβήσουν τα φώτα θα αναρωτηθούμε : « άραγε τα καταφέραμε; ».
Θέλω να πιστεύω πως  το αποτέλεσμα αυτής της τολμηρής πράξης ήταν θετικό. Γιατί αγάπησα αυτό που έκανα, κόπιασα, θυσίασα χρόνο από την οικογένειά μου, από την ξεκούρασή μου και κάνω τον μεσάζοντα τέχνης και κοινού, δίνοντας το μήνυμα ότι, θα έρθουν καλύτερες μέρες, αν η τέχνη, όπως ο καθ’ ένας από μας την αντιλαμβάνεται, είναι εδώ δίπλα και γλυκαίνει το πικραμένο μας μυαλό, σείει την συνείδηση μας,  μορφώνει τα παιδιά μας.
 Με σεβασμό πρός όλους !

Το παραμύθι του ταξιδιώτη του άγνωστου κόσμου.

                                                                      Θήβα, 24/5/2001

 ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 1 : Η αρχή ..

Πολλές φορές, όταν θυμώνω με τον εαυτό μου γιατί δεν διεκδικώ πράγματα για μένα ή γιατί δεν απολαμβάνω αυτά που έχω, θυμάμαι ένα παραμύθι, χωρίς συγκεκριμένο χρόνο και τόπο που μιλάει για ένα μικρό ταξιδιώτη, ο οποίος πήρε ότι είχε και δεν είχε και έφυγε για να γυρίσει  τον κόσμο. Ο δικός του κόσμος δεν ήταν σαν αυτόν στον οποίο ζούμε εμείς σήμερα.  Δεν υπάρχουν βέβαια ακριβείς πληροφορίες για το πώς ήταν για παράδειγμα ο αέρας, αν υπήρχε δηλαδή αέρας, αν οι κάτοικοι του ήταν άνθρωποι, ζώα, σκιές, ψυχές, ιδέες, δέντρα, υπολογιστές… Πάντως ο πρωταγωνιστής του παραμυθιού, ο ταξιδιώτης, ήταν κάτι ανάμεσα σε άνθρωπο και πνεύμα. Σκεφτόταν, γερνούσε, αλλά δεν είχε ανάγκη να τρώει, ούτε να κοιμάται, ήταν πάντα σε αναζήτηση νέων εμπειριών και γνώσεων. Σκεφτόταν πολύ συχνά ότι δεν είχε πολύ χρόνο την διάθεση του για να ωριμάσει πνευματικά, γιατί ήταν τόσα πολλά τα πράγματα που έπρεπε να μάθει και ο χρόνος τον κυνηγούσε. Μια μέρα λοιπόν, ή νύχτα..  αποφάσισε να βρει το νόημα της ζωής. Είπε : " θα  αναζητήσω στο σύμπαν το νόημα της ύπαρξης μου, θα καταγράφω τις εμπειρίες μου και όταν ολοκληρώσω το ταξίδι μου θα έχω καταλάβει γιατί είμαι τόσο τυχερός που υπάρχω. Όταν βάζεις ένα στόχο στη ζωή σου, αυτή αυτόματα αποκτά ένα νόημα, σημασία έχει αυτό το νόημα να το εξυψώσεις και όχι να το μηδενίσεις." Αυτά σκέφτηκε και ο ταξιδιώτης και πήρε μια ξύλινη πέννα και χαρτί για να γράφει ότι του αρέσει, τον εντυπωσιάζει ή του προκαλεί απέχθεια και ένα σακίδιο στο οποίο θα έβαζε μόνο πολύ μικρά αναμνηστικά από πολύ ιδιαίτερα μέρη. Κρέμασε στο λαιμό του ένα φυλαχτό από το οποίο να παίρνει δύναμη στις δύσκολες στιγμές και… έφυγε.